Kasia i Janusz w Azji

Australia

2011-09-14T22:07:00.000-07:00

Po 3.5 roku wrocilismy do Australii, spedzilismy 4 miesiace w Azji i 6 miesiecy w Ameryce Lacinskiej na podrozowaniu, 10 miesiecy w Polsce na imprezowaniu i 1.5 roku w Londynie na podreperowaniu budzetu.

Blog o Azji zostal przeniesiony na nasza strone o podrozach www.podroze.antypody.com znajdziecie tam rowniez spora galerie zdjec oraz filmow, a takze wspomnienia z innyh naszych wypraw, czyli 14 lat naszego wspolnego zycia w podrozy.

Blog z Ameryki Lacinskiej ciagle jeszcze znajduje sie w tym samym miejscu www.przeznowyswiat.wordpress.com/

Tak - minelo juz 14 lat od czasu jak zaczelismy razem podrozowac, a przeciez wczesniej podrozowalismy osobno przez kilka lat no i troche sie juz zmeczylismy tymi ciaglymi zmianami otoczenia, przeprowadzkami z miasta do miasta, z kraju do kraju i z kontynentu na kontynent, zatesknilismy za stabilizacja i wlasnym M.

No coz zaczynajac nasze wspolne zycie bylismy dwudziestolatkami z marzeniami, a teraz jestesmy juz czterdziestolatkami z bolem plecow :) az sie wierzyc nie chce, ze czas tak szybko plynie.

Oczywiscie podrozowac bedziemy dalej, w przygotowaniu sa nastepujace wyprawy, ale juz tylko w ramach urlopu:

Chile z Wyspami Wielkanocnymi i Patagonia
Brazylia z Rio w czasie karnawalu plus Amazonka i Venezuela
Meksyk i Kuba jeszcze raz
Japonia, Chiny, Nepal, Indie, Maledivy, Mongolia, Filipiny, Papua i Nowa Gwinea i Borneo w osobnych wyprawach
Nowa Zelandia zima i latem jeszcze raz
Fiji jeszcze raz
Antarktyda, Bahama, Karaiby, Tonga, Vanuatu, Numea i Nowa Kaledonia na rejsach

Jak dostaniemy dluuugi urlop za wysluge lat

Afryka z Madagaskarem i Mauritiusem, Bliski Wschod i Ameryka Polnocna

Tak wiec do 60-tki nie bedziemy sie nudzic :) a na deser juz na emeryturze zostawiamy sobie nasza stara dobra Europe.

Nowy Swiat

2010-10-20T06:15:00.001-07:00

Zapraszamy na relacje z naszej 6 miesiecznej podrozy do Ameryki centralnej i poludniowej www.przeznowyswiat.wordpress.com

Nowy pomysl

2009-04-24T11:09:00.001-07:00

Zaczynamy sie przygotowywac do nowej podrozy, narazie jeszcze niczego nie zdradzamy

Polska

2007-12-15T05:17:00.000-08:00

Zrezygnowalismy z dalszej podrozy do Nepalu i Indii, szkoda ale nie mielismy juz czasu bo swieta blisko, a poza tym sily tez nas juz opuscily.

Jestesmy w Polsce pierwszy raz po 7 latach i staramy sie przywyknac do nowych warunkow czyli szarej rzeczywistosci.

Azja byla dla nas wspanialym przezyciem mamy 15 godzin filmu i kilka tysiecy zdjec, ale nie wszystko wyglada tak jak na zdjeciach. Takie podrozowanie bywa strasznie meczace i jezeli bedziemy wybierac sie w nastepna podroz to napewno krotsza z mniejsza iloscia bagazu, bedziemy bardziej uwazni zeby znowu nas nie okradli!.

Dziekujemy wszystkim, ktorzy sledzili nasze losy przez ostatnie 4 miesiace, mamy nadzieje, ze Wam sie podobalo. Teraz czekamy juz na spotkanie z Wami.

Pozdrawiamy juz z Polski Kasia i Janusz.

Laos-Bangkok-Kuweit-Frankfurt

2007-12-15T05:16:00.002-08:00

Z Laosu wyjechalismy o godzinie 17-tej, maly busik dowiozl nas na granice z Tajlandia, ktora znajduja sie tylko 20km od Vientiane. Tam po odprawie przesiedlismy sie na duzy autobus dla turystow, ktorym okolo 6 rano dojechalismy do naszej ulubionej ulicy Khao San w Bangkoku. Jak zwykle chwile zajelo nam znalezienie hotelu choc tutaj mamy juz wiekszosc z nich sprawdzona. Przespalismy sie kilka godzin i postanowilismy sprawdzic wolne loty do Europy.

Przezornie kilka tygodni wczesniej zarezerwowalismy lot do Frankfurtu na 28 listopada, ale w tej chwili bylismy gotowi jechac natychmiast. Nie mielismy juz ochoty siedziec kolejnego tygodnia w Bangkoku. Uzgodnilismy w biurze turystycznym, ze beda sprawdzac dla nas wolne miejsca co godzine, ale wszystko bylo zajete. Powiedziano nam, ze mozemy pojechac na lotnisko i wpisac sie na liste oczekujacych my jednak po rozwazeniu za i przeciw postanowilismy doplacic i poleciec liniami kuweickimi klasa business.

Zostal nam caly dzien na zalatwianiu ostatnich spraw, przepakowalismy bagaze, wywalilismy niepotrzebne graty, czesc z nich udalo nam sie sprzedac za kilkanascie batow, ktore z powodzeniem starczyly na obiad. Janusz odebral swoje dwa nowe garnitury od krawca, uszyte specjalnie dla niego jeszcze przed wyjazdem do Kambodzy.

Ostatni spacer po Khao San Road, ostatni ryz z curry i pad tai moja ulubiona potrawa z makaronami, ostatni zamowiony nalesnik. Bangkok stal sie dla nas naszym azjatyckim domem, tak jak wiekszosc turystow podrozujacych po Azji spedzilismy tutaj kilkanascie dni wyjezdzajac i wracajac kilka razy.

Poznym wieczorem zlapalismy taksowke i pojechalismy na lotnisko, lot o 3 rano prosto do Kuweitu trawal 7 godzin. Z lotu ptaka miasto wyglada niesamowicie, olbrzymi placek wylaniajacy sie z pustyni, a na nim domy w kolorze piasku. W Kuwejcie mielismy postoj 3 godziny, ktore spedzilismy na kupowaniu perfum. Linie kuweickie okazaly sie jednymi z najgorszych jakimi podrozowalismy. Nie podawano alkoholi bo to muzulmanie, a Janusz strul sie jedzeniem, ktore bylo okropne. Klasa business byla wygodniejsza niz normalna ekonomiczna jednakze bylismy rozczarowani obsluga.

We Frankfurcie ladowalismy o 13tej i ku naszemu zaskoczeniu czekal na nas przyjaciel Janusza Kompot, zapobiegawczo sprwadzil email poprzedniego dnia wieczorem i dowiedzial, ze zmienilismy nasze plany I bedziemy we Frankfurcie kilka dni wczesniej. Pojechalismy do niego na male co nieco i po kilku piwach i malej przekasce w miejscowym kebabie wsiedlismy do autobusu jadacego do Katowic.

Laos - Vientiane 19 listopad poniedzialek

2007-12-15T05:16:00.001-08:00

Wyruszulismy rano z Luang Prabang autobusem typu VIP, jest to okreslenie, ktore azjaci nadurzywaja z wielkim ulubowaniem. VIP w azji nie ma nic wspolnego z VIP w karajch wysoko rozwienietych, nasz autobus to stary odmalowany pojazd z babcinymi zaslonkami w oknach a klimatyzacja to albo delikatny nadmuch albo lodowaty podmuch powietrza nie wiadomo co gorsze. W oczekiwaniu na odjazd naszego autobusu zauwazylem mlodego chlopaka z papierosem w ustach i o zgrozo z karabinem maszynowym na ramieniu ukrytym po kurtka. Z przewodnika dowiedzielismy sie, w 2004 roku na tej samej trasie, ktora my bedziemy jechac doszlo do kilku grabierzy z udzialem broni. Bandy lokanych zlodziei zatrzymywali autobusy i robowali co popadlo przy okazji strzelajac do turystow. Doszlismy do wniosku, ze owy Pan to ochrona autobusu ale nawet nie chcielismy myslec co taki czlowiek moze zdzialac w konfrontacji z cala banda uzbrojonych oprychow chyba tylko pogorszyc sytuacje.

Przemierzajac serpentyny wsrod jak sie okazalo calkiem pokaznych gor dotaralismy do stolicy Laosu – Vientiane okolo 18 tej. W Laosie nie ma mozliwosci wypozyczenia samochodu czego strasznie zalowalismy, widoki byly naprawde fantastyczne, po drodze mijalismy bardzo zadbane okoliczne wioski. Laos przujmuje turystow dopiero od 1990 roku, przed tem bylo to niemozliwe ze wzgledu na sytuacje polityczna. Podobno wiele terenow jest jeszcze zaminowanych, a na drogach ciagle pojawiaja sie bandyci zatrzymujacy autobusy.

Laos - Luang Prabang 17 listopad sobota

2007-12-15T05:15:00.000-08:00

Spokojne ulice z przepiekna zabudowa, proste chodniki po ktorych mozna spacerowac bez obawy, ze czlowiek zlamie noge, (w Indonezi niektore krawezniki maja po 40 cm wykokosci a chodnik jezeli jest wyglad jak ser szwajcarski )to pierwsze wrazenia z miejscowosci Luang Prabang w Laosie. Otoczone z jednej strony rzeka Mekong, ktora swe zrodla ma 5tysiecy kilometrow dalej, daleko w Tybecie, z drugiej strony gorami, cale miasteczko wpisane jest na liste UNESCO. Urzekla nas jego atmosfera i cos o czym marzylismy przez caly pobyt w Wietnamie czyli wspaniale jedzenie.

Wszedzie pelne smacznych bagietek i roznego rodzaju domowych ciast, zajadamy sie tez yogurtami domowej roboty. Codziennie na kolacje chodzimy na vegetarianskie jedzenie, ktore podaja tu na ulicy w formie bufetu, koszt calego talerza wyladowanego pysznymi warzywami to tylko 5000 kipow czyli 0.50 centow. Nasz dzien polega glownie na spaniu i zajadaniu sie, staramy sie zregenerowac sily po ostatnich kilku tygodniach spedzonych w Wietnamie blogie lenistwo jest teraz naszym glownym zajeciem.

Najwieksza atrakcja tutaj sa mnisi, wychodza oni codziennie o 5 rano ze wszystkich swiatyn i zbieraja jedzenie do specjalnych waz. Tradycyjnie powinno sie siedziec na macie i kazdemu z mnichow wsypac odrobine ryzu luz wrzucic jakis owoc.

Laos Pozdrowienia

2007-11-18T23:12:00.000-08:00

pozdrowienia

Wietnam - Hanoi 12 listopad poniedzialek

2007-11-14T06:12:00.000-08:00

Postanowilismy nie jechac do Laosu autobusem. Przyjechalismy z Sa Pa nocnym pociagiem do Hanoi i nie mielismy zamiaru zostac w tym strasznym miescie, ani chwili dluzej.
Zaraz po przyjezdzie pociagu do Hanoi powedrowalismy z dworca w poszukiwaniu hotelu, po drodze mijalismy przystanek mini busow na lotnisko. Nie zastanawiajac sie 2 razy wsiedlismy do jednego z nich, nie mielismy pojecia czy uda nam sie dostac bilety. Byla 6 rano a lot mial byc o 9 czyli nie mielismy duzo czasu. Zaryzykowalismy i udalo sie, po przyjezdzie na lotnisko kupilismy bilety za 160$ i juz o 10 rano bylismy w Laosie.

Laos jest cudowny, cichy, spokojny z pysznym jedzeniem. Zostaniemy tu troche dluzej, zeby odpoczac.

Wietnam dal nam sie we znaki schudlismy po 8 kg, czasami mielismy straszne problemy, ze znalezieniem jakiegokolwiek miejsca do jedzenia. Oszukiwali nas na kazdym kroku, na dodatek haos panujacy w Hanoi doprowadzil nas do kompletnego zalamania nerwowego. Ogromny zgielk jaki panuje tu na ulicach jest nie do zniesienia, szczegolnie jezeli chodzi o trabiace motory, ktorych jest tutaj chyba kilkaset tysiecy. Na lotnisku kiedy przechodzilismy przez odprawe, zobaczylam straz graniczna bylam naprawde bardzo wystraszona, juz nigdy wiecej nie pojedziemy do komunistycznego kraju. Mialam wrazenie, ze moga nas wsadzic do wiezienia nawet za nadbagaz.

Wietnam - Pozdrowienia

2007-11-14T05:50:00.000-08:00

Wietnam - Sa Pa 11 listopad niedziela

2007-11-09T06:21:00.000-08:00

Przy akompaniamencie komunistycznej muzyki dobiegajacej z glosnikow w wagonach ruszylismy nocnenym pociagiem z Hanoi do Lao Cao miejscowosci polozonej 3 km od granicy z Chinami. Na miejscu po dobiciu targu z kierowca busa udalismy sie w godzinna podroz do polozonej w gorach wioski Sa Pa.

Jak zwykle zaczelismy od ogladania hoteli, zazwyczaj jedno z nas zostaje z bagazami a drugie chodzi i oglada pokoje. Zajmuje to sporo czasu i wcale nie z powodu, ze hotele sa od siebie oddalone. Nic podobnego przewaznie sa wszystkie obok siebie. Kazdy z nich ma po kilka pieter bez windy. Hotel ktory wybralismy ma chyba z 10 pieter, takie przynajmniej robi wrazenie,wybralismy sloneczny pokoj z kominkiem i cudowynym widokiem na gory. Wieczorem dostalismy teromos z goraca woda, ale kominek pozostanie chyba nietkniety. Na pytanie czy moga rozpalic ogien, recepcja odpowiada pozniej. Termos sie przydaje caly czas wozimy ze soba cukier, herbate i cytryne w plynie, milo jest sie napic goracej herbatki w gorach, gdzie zazwyczaj jest dosc chlodno.

Najwazniejsza atrakcja, ktora sciaga do Sa Py cale masy turystow jest niedzielny targ, na ktory przychodza z okolicznych wiosek rozne plemiona zamieszkujace polnocny Wietnam. Grupy etniczne, ktore przywedrowaly tutaj z Chin to Hmong, Dao, Tay, Nung,Thai i Muong. W sumie wszyskie te plemiona stanowia dwie trzecie ludnosci Wietnamu i pomimo wielu staran komunistycznego Wietnamu nie udalo sie ich zasymilowac z wietnamczykami. Wiekszosc z nich zyje w odleglych wioskach i zeby do nich dotrzec potrzebne jest specjalne pozwolenie, mocne buty i umilowanie do gorskich wedrowek. Juz dzisiaj po przyjezdzie do miasta mielismy przedsmak sobotnio – niedzielnego targu. Egzotyczne twarze ludzi z kilku roznych plemion, przepiekne regionalne stroje sprawily, ze juz teraz wiemy, ze czas spedzony w Sa Pa nie bedzie czasem zmarnowanym.

Po krotkim spacerze po targowisku postanowilismy cos zjesc w jego dolnej czesci gdzie stoluje sie chyba cale miasto i tylko nas brakowalo. Zamowilismy sobie niezwykle tania (5 tys. Dongow) zupe z kurczaka taki jakby rosolek i zjedlismy go ze smakiem przygladajac sie niesamowitym twarzom tutejszej ludnosci. W drodze powrotnej do hotelu jeszcze na tym samym targowisku przechodzac przez stoiska z miesem i natrafilismy na pieknie przywedzonego prosiaczka, palce lizac.... tylko, ze ten modziutki, jedrny prosiaczek okazal sie niczym innym jak najzwyklejszym PSEM burkiem, ktory jeszcze wczoraj rano pewnie biegal sobie beztrosko po tutejszych gorach i dolinach. I teraz co tu robic, zignorowac to co zobaczlismy i nadal stolowac sie jak lokalni czy i zajadac sie makaronem lub ryzem, czy tez moze przejsc sie na krakersy?

Wietnam - Hanoi 7 listopad sroda

2007-11-04T07:38:00.000-08:00

Po 2 deszczowych i zimnych dniach spedzonych w Hue, gdzie przez zla pogode nie bylo co robic, przyjechalismy do stolicy Wietnamu Hanoi. Autobus zatrzymal sie 6 km za miastem i jak zwykle okazalo sie, ze zostalismy wystawieni do wiatru. Jakis mlody chlopak powiedzial nam, ze autobus jest za duzy na to, aby wjechac do starej czesci miasta i dlatego musimy sie przesiasc na mniejszy. No i juz jak wysiedlismy to okazalo sie, ze zadnego mniejszego nie bedzie i ze ten sam chlopak podwiezie nas taksowka do hotelu w ktorym pracuje. Kiedy mu powiedzialam, ze nigdzie z nim nie jedziemy obrzucil nas wyzwiskami. Juz sie do tego przyzwyczailismy, ze zazwyczaj tak sie dzieje, najpierw obiecuja nam, ze nas podwioza na dworzec autobusowy, albo na glowna ulice gdzie jest pelno hoteli, a potem sie konczy na tym, ze ladujemy w hotelu, z ktorym kierowca ma uklad.

Stare miasto to glowna atrakcja Hanoi, cala masa uliczek, sekretnych przejsc i korytarzy. Kazda z ulic specjalizuje sie w innych uslugach. Mamy wiec ulice gdzie sprzedaja same kosmetyki, albo ulice gdzie mozna zamowic nowe okna, takie gdzie sprzedaja tanie piwo (12 centow za szklanke, przynajmniej tutaj placimy taka sama cene jak lokalni) i takie gdzie sa zaklady fryzjerskie. Ulice pelne lampionow i takie obwieszone czerownymi szarfami z czasow komunistycznych. Sa tez ulice gdzie sprzedaje sie tylko papierosy i takie gdzie mozna kupic tylko wodke.

Hanoi okazalo sie niebywale halasliwym miastem, tysiace motocykli przejezdzajacych ulicami bez ladu i skladu przez caly czas trabiacych. Nie dalismy rady tam dlugo wytrzymac kupilismy bilety na nocny pociag do Sa Pa i w droge. Acha zanim opuscilismy hotel pani w recepcji probowala wyludzic od nas pieniadze za puszeke coca coli z lodowki w naszym pokoju, ktora jakoby wypilismy ale tym razem im sie nie udalo, nic nie wypilismy i nie bylo mowy o placeniu. Wciaz mam to uczucie, ze na kazdym kroku nas oszukuja! W restauracji do posilku podano nam mokre jednorazowe (albo nie) reczniki, super mozna sobie rece wytrzec przed jedzeniem albo usta po jedzeniu.... nie tak szybko dodatkowa oplata za ta przyjemnosc pojawila sie na naszym rachunku bez jakich kolwiek uprzedzen, podobno tutaj takie panuja obyczaje. Dla mnie to pospolity rozboj i wyludzanie pieniedzy no ale coz za nieswiadomosc trzeba placic.

Wietnam - Hoi An 2 listopad piatek

2007-11-04T07:37:00.000-08:00

Po jednodniowym pobycie w kurorcie nadmorskim Nha Trang gdzie nie dopisla nam pogoda i cierpielismy na brak miejsc do jedzenia, postanowilismy przyspieszyc nasz wyjazd do Hoi An.

Starowka w tym miescie jest przecudowna i miesci sie na listach UNESCO, wyglada to jak mala Wenecja. Prawdziwym utrapieniem Hoi An jest wylewajaca rzeka, zdarza sie to w czasie kazdej pory deszczowej. W czasie naszego pobytu ulice zalalo dwa razy, wielka szkoda poniewaz w Wietnamie nie istnieje pojecie remontu. Raz zbudowane juz nigdy nie zostaje odremontowane, zreszta czasami mamy takie wrazenie, ze jest tak wszedzie w Azji. W Hoi An znajduje sie tez cala masa krawcow, ktorzy w przeciagu 2 dni sa w stanie uszyc wszystko. Wielu turystow kompletuje tu cala garderobe lacznie z torebkami i butami. Ja znalazlam sobie super kilka torebek, niestety zalalo akurat te ulice na ktorej znajdowal sie sklep i nie udalo nam sie dostac do niego pomimo, ze bardzo probowalismy.

Po dlugiej przerwie udalo nam sie znowu spotkac Polakow. Super fajne dwie pary z Warszawy, pechowo akurat wyjezdzali dalej na poludnie, bardzo zalowalismy bo ostatnio cierpimy na brak polskiego towarzystwa, wookolo sami Francuzi.

Wietnam - Da Lat 29 pazdziernik poniedzialek

2007-10-29T03:49:00.000-07:00

Pierwszy przystanek po Saigonie to dawny francuski kurort Da Lat polozony 1500m nad poziomem morza. Rosna tu: kawa, herbata, truskawki, a nawet ostrezyny. Temperatura jest duzo nizsza niz w pozostalej czesci Wietnamu co sprawilo, ze podczas kolonializacji w XIX wieku owczesny gubernator Indochin zalozyl tutaj kurort w stylu francuskim, w ktorym mozna bylo sie schronic przed upalami. Ciekawostka jest, ze rowniez podczas wojny wietnamskiej obie strony zgodzily sie nie bombardowac miasta tak, aby mozna bylo do niego przyjechac i odpaczac w przerwie miedzy atakmi. W Da Lat znajduje sie ogromne targowisko, przy ktorym znajduje sie rondo, od ktorego jedna z drog prowadzi prosto do malej repliki wiezy Eiffla.

Wietnam - Saigon 28 pazdziernik niedziela

2007-10-27T06:48:00.000-07:00

Nie bylo tak strasznie, przede wszystkim przejazd z Kambodzy byl lepiej zorganizowany niz w Malezji czy Tajlandii.Od razu widac, ze Wietnam to bardziej rozwiniety kraj lepsze drogi, czysciej i w ogole jakos lepiej poukladne. Samo miasto wydaje sie by olbrzymie zachwycila nas plontanina waskich uliczek pomiedzy wysokim i waskimi budynkami. Wchodzac do takiej uliczki ma sie uczucie, ze jestesmy w labiryncie i tylko spokoj moze nas uratowac, jak na filmach! O zmroku ruch uliczny staje sie nie do wytrzymania trzeba na prawde uwazac zeby nie zostac przejechanym przez glownie motocyklistow. Tak jak w Bangkoku cala masa turystow no ale miejsce gdzie sie zatrzymalismy ma wlasnie taki turystyczny nastroj. Miejmy nadziej, ze tym razem nie bedziemy musieli szukac posterunku policji, robimy wszystko co mozliwe aby sie zabezpieczyc przed kolejna kradzieza no ale to przeciez Azja tutaj zdazyc sie moze wszystko.
Wizyta w muzeum wojny zajela nam nie cale dwie godziny, Kasia nie bylo zainteresowana natomiast ja chcialem to zobaczyc. Przekonalem sie niestety, ze Amerykanie maja wladcze zapedy i dokladnie to co zrobili w Wietnamie na przelomie lat 60-70 robia dzisiaj w Iraku. Wietnamczycy skutki wojny odczuwaja do dnia dzisiejszego skazenie srodowiska naturalnego przedziwnymi chemikaliami ma destrukcyjny wplyw na zycie codzienne lokalnej ludnosci. Co prawda minelo juz duzo czasu od tamtych tragicznych dni i Wietnam rozwija sie w imponujacym tepie nalezy dodac, ze pamiec o tym co sie stalo jest kultywowana szczegolnie wsrod mlodzierzy szkolnej. Nie zapominajmy, ze Wietnam to nadal kraj komunistyczny dla przykladu nalezy dodac, ze gdy zrobilem zdjecie policjantom na ulicy ten pogrozil mi palcem.
W biurach podrozy miejscu okazalo sie, ze mozna kupic bilet wazny rok na kilka przystankow na trasie Saigon – Hanoi za jedyne 16$. Hotele takze okazaly sie tansze niz w Tajlandii, za 8$ mozna miec duzy pokoj z oknem, lazienka, ciepla woda, klimatyzacja, lodowka i telewizorem. Troche dziwne sa budynki, w ktorych znajduja sie hotele, bardzo waskie posiadaja do 6 pieter bez windy z bardzo waskimi kreconymi schodami. Jedzenie na ulicach jest o wiele ciekawsze niz w pozostalych krajach, ale brakuje zdecydowanie sokow, ktore byly bardzo popularne w Malezji. Sa natomiast tak jak w Kambodzy bagietki z pasztetem i serkiem topionym, to pozostalosc po francuskiej kolonializacji.
Nocny Saigon jest miastem, ktory przypomina sceny z filmu Blade Runer, cala masa dziwnych uliczek gdzie co krok widzi sie otwarte drzwi do czyjegos domu. Ludzie siedza na podlodze przygotowujac sie do spania, oczywiscie w kazdym domu gra telewizor.

Wietnam

2007-10-27T06:47:00.000-07:00

Kambodza - Phnom Penh 26 pazdziernik piatek

2007-10-27T06:46:00.001-07:00

Wczesnym rankiem nas kierowca zawiozl nas Tuk Tukiem na dworzec autobusowy i uwierzcie mi gdyby nie on za Chiny w Warszawie nie zorientowalibysmy sie, ktory autobus jest naszmy autobusem powtorze to jeszcze raz totalne zamieszanie, tuziny sprzedawcow slowem dzungla w miescie. Gdy wreszcie ruszylismy nie mielismy zadnych watpliwosc, ze historia lubi sie powtarzac i znowu trafilismy na pseudo autobus z pseudo klimatyzacja i pseudo wspolpasarzerami. No wlasnie nasi wspolpasarzerowie stali sie naszym koszmarem w tej podrozy ale nie zapominjamy, ze to my tutaj jestesmy ich goscmi wiec nie pozostalo nam nic innego jak tylko znosic ich halasliwosc, mlaskanie, glosne bekanie, iskanie. W Kambodzy to bardzo powszechy obrazek ludzie maja tutaj wszy! O zgrozo czy bede musial obciac moje pieknie zlote loki, wlosy?) Myslalem, ze feria zapachow dochodzacych do naszych nozdrzy z ich lokalnych potraw spozywanych z zapalem przepelnila czare goryczy, nic bardziej mylnego po sytym posilku malutka dziweczynka siedzac na kolanach u taty najwidoczniej zjadla za duzo i stalo sie.... ani tata ani bacia nie zdazyli z woreczkiem. Kasia przespala wszyskto jak kamien, a ja niestety udalwalem, ze czytam ksiazke udawalem bo nie mogle sie skupic.
Stolica Kambodzy Phnom Penh nie ma wiele do zaoferowania oprocz palacu krolewskiego nie ma tu wiele do ogladania, ale jezeli ktos lubi to mozna tu spedzic cale dnie na chodzeniu po ulicach i przygladaniu sie codziennemu zyciu.
Kupilismy dzis bilety do Wietnamu za 12$ mam nadzieje, ze nie bedzie za drogo juz na miejscu. Wiekszosc przewodnikow wspomina, ze szczegolnie drogie sa bilety autobusowe. Wietnam ciagle posiada sie dwa rodzaje cen, jedna dla miejscowch i druga dla cudzoziemcow choc oficjalnie podobno zostalo to zniesione.

Kambodza - Angkor Wat 23 pazdziernik wtorek

2007-10-27T06:45:00.000-07:00

Podobno obraz swiatyni Angor Wat jeszcze dlugo po wyjezdzie z Kambodzy zostaje pod powiekami. To szczera prawda jest to jedno z tych miejsc w Azji, ktore robi piorunujace wrazenie. Ogromne miasto Angoru zalozone w IX wieku oraz jego swiatynie budowane do XIII wieku przetrwaly do dzis i sa najwieksza atrakcja turystyczna Kambodzy. Szczegolnie dla Japonczykow dla ktorych wybudowane tu kilkanascie 5 gwiazdkowych hoteli. Angor po atakach w XV wieku zostal opuszczony i odkryty na nowo przez europejczykow 400 lat pozniej. Do dzis czesc jego swiatyn pokryta jest dzungla przez co stanowi wymarzone miejsce do krecenia filmow takich jak Tomb Rider.
Mielismy do wyboru zakup 1, 3 lub 7 dniowego biletu na zwiedzanie swiatyn ( $20, $40, $70). My wybralismy opcje jednodniowa aby zobaczyc najciekawsze miejsca wynajelismy czy tez moze nalezaloby powiedziec nas wynajal obslugujacy przy sniadaniu kelner, kierowca Tuk Tuka. Dodajmy, ze obsluga naszego hotelu to banda lokalnych chlopakow wykonujacych wszystkie mozliwe zajecia a glownie siedzacych przed hotelem grajacych w karty na dolary. Tuk Tuk w Kambodzy to taka dwukolowa przyczepa na 4 osoby doczepiana do zwyklego skutera. Tak wiec dobilismy targu z naszym kierowca $10 za osobe za caly dzien wozenia nas po okoliczynch swiatyniach wraz z podwozka na zachod slonca $4 tego samego dnia wieczorem. Zeby tradycji stalo sie dosyc nasz kierowca umawial sie znami po zwiedzaniu swiatyn w polowej restauracji lub kolo straganu jego kuzynki, szwagra, ciotki, meza znajomej;). Coz poczac kazdy chce zarobic na “Gringos” wlacznie z malymi dzieciakami sprzedajacymi pocztowki, flety, przewodniki etc. co ciekawe dzieciaki te mowia plynnie po angielsku, byc moze jest to znajomosc jezyka na poziomie kilku prostych zdan niemniej jednak ich akcent i swoboda w konwerscaji zdumiewala nas za kazdym razem.

Kambodza - Siem Reap 22 pazdziernik poniedzialek

2007-10-27T06:44:00.000-07:00

Zaspalismy na autobus do Kambodzy, obudzilismy sie na 15 minut przed jego odjazdem, cale szczescie Azja nie nalezy do krajow, ktory dba o punktualnosc a poza tym bylismy juz wlasciwie spakowani. Udalo nam sie wiec zjesc sniadanie, przygotowane w znajomej restauracyjce-musli z jogurtem i owocami dla Janusza i banan z jogurtem dla mnie. Pychotka i tylko 30 batow. Umylismy zeby na ulicy reszte toaley dopelniajac biegajac z miejsca spotkania do naszego hotelu czekajac na “podbieracza” czyli goscia na motorze, ktory obchodzi po ulicy i kolekcjonuje wszystkich tursystow na konkretny autobus. Potem wszyscy ida za nim gesiego z bagazami do miejsca gdzie czeka autobus, czasami trzeba przejsc kilkaset metrow. Czekal nas spory kawalek drogi i zaloze sie ze, kazdy z pasazerow juz na pewno my zastanawialismy sie jakim bedzie ten nasz autobus i co nas spotka po drodze. Dodajmy, ze w Azji moze sie zdazyc wszystko musimy pozostac czujni, uwazni ale jednoczesni nie mozemy zapomniec, ze jestesmy na wakacjach!
Po kolei bylo tak autobus byl nawet nie zly tzn. klimatyzacja, maly kibelek etc. ale caly cyrk zaczal sie gdy dotarlismy na miejsce gdzie zjedlismy obiad (kolejna odmiana ryzu z warzywami) i czesc z pasazerow “oddala sie w rece” przyjaznych Tajow zalatwiajacych wizy to Kambodzy. Jak sie pozniej okazalo cena za ta usluge jest cenna umowna i zalezy nie wiem od czego moze od pogody:). My zapobiegawczo mielismy juz swoje wizy w paszportach wiec nas to nie dotyczy. Na granicy dowiedzielismy sie ze kradna, grabia i w ogole dzungla a poza tym w Siem Reap jest tylko jeden bankomat, ktory jest na dodatek zablokowoany z powodu przerw w doplywie pradu. Zapobiegawczo zostalismy doprowadzeni do bankomatu jeszcze po stronie Tajskiej aby naladowac kieszenie kasa! Nam od razu wydalo sie to podejrzane, cos tu jest nie tak.... my wyciagnelismy 20000 batow i tak w koncu musimy miec te pieniadze wiec nie robi nam to zadnej roznicy gdzie je wyciagniemy. Jak sie pozniej okazalo nasze obawy byly sluszne, zaraz po przekroczeniu granicy zawiezino nas do kantoru gdzie w milczeniu zamieniano walute po obrzydliwie niskim kursie. Zapobiegawczo wymienilismy tylko 3000 batow zeby miec na poczatek potem zobaczymy. W Kambodzy mozna placic dolarami USA, Tajskimi batami (Baths) jak rowniez lokalna waluta on nazwie Riel. Pomimo zapewniem ze strony naszego “zaprzyjaznionego” kambodzanskiego pilota, ze zawiezie nas na dworzec autobusowy gdzie bedziemy mogli sie rozejrzec za hostelem wyladowalismy w hotelu przyjaciol jego przyjaciol, ktorego przyjaciele polecili go innym przyjaciolom ;) Klasyczny przyklad mafii turystycznej zerujacej na zachodnich turystach czli “Gringo” lub tez “chodzacy dollar" (walking dollar) . Jak sie pozniej okazalo nie trafilismy tak zle, tym razem sie udalo czysto, tanio i pdwozka do centrum miasta na Tuk Tuku za darmoche. Tej nocy poszlismy spac dosyc pozno, opijajac szczesliwy koniec “drogi przez meke” bo tak nalezy nazwac odcinek 160 km z granicy Tajsko – Kambodzanskiej do miasta Sien Reap. UWAGA ZAJELO NAM TO 7 GODZIN! Szumnie nazwane droga klepisko czy tez trasa cos w rodzaju wydluzonego poligonu wojskowego byla swojego rodzaju atrakcja turystyczna, czegos takiego w calym swoim zyciu jeszcze nie przezylismy. Autobus poruszal sie z predkoscia zolwia a klimatyzacja to otwarte okna przez, ktore tumany kurzu okrywaly nas, bagaze i wszystko wewnatrz autobusu. Ale co najciekawsze nastroje nam dopisywaly i jakims cudem cala podroz uplynela nam niespodziewanie szybko. Na cale szczescie okazalo sie, ze mielismy fajna grupe ludzi w autobusie i nawet udalo nam sie spiewac piosenki przy akompaniamencie gitary.
Miedzy Tajlandia i Kambodza na przejsciu granicznym.... jest pas ziemi niczyjej gdzie znajduje sie cala masa kasyn, Azjaci maja ogromne zamilowanie do hazardu lecz w wiekszosci tutejszych krajow jest on zakazany. Widok ludzi pchajcych ogromne wozki z czysm co dla nas wygladalo jak smieci, cala masa skuterow, ciezarowek zaladowanych do granic mozliwosci i w ogole niesamowity tlok zostanie nam na dlugo w pamieci. Nie robilismy zadnych zdjec ani video z uwagi na kurz unoszacy sie w powietrzu a poza tuym totalny haos, zamieszanie i pospiech w jakim sie poruszalismy nie sprzyjal tego rodzaju zajeciom.

Pozdrowienia

2007-10-27T06:43:00.002-07:00

Kambodza

2007-10-27T06:43:00.001-07:00

Tajlandia - Bangkok trzeci raz 19 pazdziernik piatek

2007-10-27T06:42:00.000-07:00

Dojechalismy do Bangkoku najszybciej jak to bylo mozliwe, 2 dni spedzilismy w drodze i na komisariacie policji lokalnej, potem na policji turystycznej i jeszcze u tlumacza aby przetlumaczyc raport policyjny na jezyk angielski. Mamy wrazenie, ze Bangkok jest naszym drugim domem. Udalo nam sie dostac 2 raporty, a w oddziale policji turystycznej skopiowane zostaly moje wyciagi z banku i odrazu dowiedzielismy sie, ze takich przypadkow jak nasz jest cala masa, oni nawet dokladnie znali miejsca, w ktorych ktos posluzyl sie moimi kartami. W miedzyczasie udalo mi sie dodzwonic do banku, ale byla sobota wiec wiele sie nie dowiedzialam, narazie wiem ze moje karty sa zablokowane i ze prawdopodobnie dostane zwrot pieniedzy. Zobaczymy moze sie uda, nie chcialabym stracic 3500$. I w taki oto sposob stalismy sie kolejna cyfra w statystyce policyjnej w Tajlandii. W ciagu dwoch dni w Bangkoku musielismy podjac decyzje co robic, kontynuowac nasza podroz czy wracac do domu. Najgorsze juz za nami otrzasnelismy sie z szoku, przeliczylismy pieniadze, wzielismy pod uwage wszystkie za i przeciw.... i postanowilismy kupic bilet powrotny do domu. Nie ma obawy nie zrezygnowalismy z podrozy nie poddamy sie tak latwo, mamy sporo czasu do daty wylotu, aby zdazyc zobaczyc wszysto co zaplanowalismy w Azjji Poludniowo Wschodniej. Jako ciekawostke dodam, iz przesiadke bedziemy miec w Kuwejcie.

Tajlandia - Phang Nga 17 pazdziernik sroda

2007-10-27T06:41:00.002-07:00

Do Phan Nga przyjechalam glownie po to, zeby zobaczyc park narodowy i slynna wyspe, na ktorej krecono odcinek Jamesa Bonda Man With The Golden Gun.
Wieczorem zadzwonila moja mama, ze bank australijski przyslal mi jakies pismo i prosi o kontakt. Nastepnego dnia pojechalismy na 4 godzinna wycieczke tzw. lodzia z dlugim ogonem (sruba na dlugim wysiegniku). Przemiezajac wodnymi kanalami posrod dzikiej roslinnosci zobaczylismy po drodze jaskinie, skale o ksztalcie pekinczyka (dla nas wyglada jak Myszka Mickey) by wreszcie dotrzec do owej wyspy Bonda. Polgodzinny pobyt na wyspie wystarczyl nam w zupelnosci tym bardziej, ze zostala ona skomercjalizowana do granic. Szereg straganow ustawionych na malej plazy oszpeca to miejsce nieslychanie poza tym tuziny turystow sprawil, ze opuszczamy wyspe z lekko zawiedzeni. W drodze powrotnej zatrzymalismy sie w plywajacej wiosce muzulmanskiej.
Zaraz po wyprawie poszlismy sprawdzic maila, moj brat mial mi przeslac kopie listu z banku. Listu nie bylo wiec postanowilismy sprawdzic moje konto przez internet. No i odrazu okazalo sie co sie stalo, jedna z moich kart zniknela, jakims cudem z pasa, ktory caly czas nosze na sobie nie wiem. Oczywiscie nie ma szans, zeby sie dodzwonic z automatu w Tajlandii, probowalismy roznych sztuczek, ale nawet nie udalo nam sie dowiedziec ile dokladnie wrzucic pieniedzy. Musialam wiec uzyc mojej komorki, dowiedzialam sie, ze karta zostala zablokowana. Po rozmowie poszlismy sprawdzic na internet ile zlodzieje wydali pieniedzy. No i okazalo sie, ze moja druga karta tez zostala ukradziona, tego juz w ogole nie moglam zrozumiec, jak mozna uzyc karte, ktora mam caly czas przy sobie, przeciez sprawdzalam i byla na miejscu. No i po sprawdzeniu okazalo sie, ze mam w pasie stara karte o tym samym kolorze. Jak to sie stalo? Po analizie wyszlo nam, ze ktos musial wlamac sie do naszego hotelu w Bangkoku w tym samym czasie kiedy zginely nam te drobiazgi pamietacie? Ukradl dwie moje karty przy czym zostawil reszte, malo tego znalazl moj portfel, ktory trzymalam stare karty (mial to byc portfel do oddania zlodziejowi jakby co) i podmienil jedna z nich (mialy ten sam kolor). Wobec czego sprawdzajac zawartosc pasa caly czas widzialam, ze karty sa na miejscu. Na dodatek ukradli nam tez pieniadze, ale tylko czesc, sprytnie zebysmy sie nie zorientowali.
Tego dnia bylismy wykonczeni probujac dodzwonic sie do Australii i w ogole cala ta sytuacja, postanowilismy wynajac pokoj w najdrozszym hotelu w miescie 700 batow i odpoczac. Nastepnego dnia rano mielismy pierwszy poranny autobus do Bangkoku.

Tajlandia - Phuket 15 pazdziernik poniedzialek

2007-10-27T06:41:00.001-07:00

Phuket zostal wprowadzony do naszych planow podrozy glownie z powodu wegetarianskiego festiwalu, ktory odbywa sie co roku w pazdzierniku lub listopadzie i akurat przypadl na okres od 11 do 19 pazdziernika. Ja nie moglam w nim uczestniczyc bo sceny, ktore sie tam odbywaja nie sa dla mnie przyjemne, widzialam tylko pare minut z calosci i to mi wystarczylo. Janusz natomiast spedzil 2 dni ogladajac sceny jak z horroru przynajmniej dla mnie. Budzac sie o 5 rano maszerowal do pobliskiej swiatyni, aby uczestniczyc w obrzedach. Co tu duzo pisac zdjecia mowia same za siebie.

Tajlandia - Phi Phi 11 pazdziernika 2007 czwartek

2007-10-20T10:03:00.001-07:00

Wczoraj znowu przyjechalismy na Krabi czyli poludnie Tajlandii, ktore musielismy opuscic wczesniej z powodu zeba Janusza, a tak w ogole zab ma sie dobrze zostal zaleczony 3 dni temu w Bangkoku. Prosto z Krabi poplynelismy na wyspe Phi Phi.
Podroz promem, ktora zajela nam okolo 1.5 godziny byla nawet znosna obawialismy sie, ze bedzie kolysac w zwiazku z czym Kasia znowu musialaby polknac kolejna tabletke na chorobe lokomocyjna, swoja droga podziwiam jej upor i samozaparcie kazdy z nas wie jak odechciewa sie wszystkiego gdy jest nam niedobrze, a Kasia znosi wszystko w imie podrozowania.
Sama wyspa okazala sie niestety niezwykle skomercjalizowana a co za tym idzie drozsza niz Bangkok! Po godzinie poszukiwania przyzwoitego lokum okazalo sie, ze bedziemy musieli wydac 400 batow nasz limit 300 batow zostal powaznie naruszony ale tansze pokoje, ktore widzielismy byly na prawde paskudne. Jedzenie rowniez w cenie lacznie z butelka wody, ktora dla miejscowego kosztuje 6 batow a dla nas 10. Centrum wyspy to kilka uliczek ze sklepami, restauracjami i nocnymi klubami. Najciekawszy wynalazek na Phi Phi to pakiet na impreze czyli wiaderko plastikowe (wielkosc zalezy od ceny) z wodka, whisky, przepitka i lodem za darmo.Na Phi Phi nie ma samochodow, ani motorow sa za to wozki uzywane do transportu. Ogolne wrazenie jest takie, ze wyspa ta jest w ciaglej rozbudowie gruz, kupy piasku i robotnicy na kazdym kroku. Dla przypomnienia dodam, ze to wlasnie tutaj w 2004 w Boze Narodzenie olbrzymia fala tsunami zalala cala wyspe pozbawiajac zycia kilkadziesiat osob- turystow jak i miejscowych. Tak na prawde to chyba nikt do konca nie wie ile osob zginelo. Na malutkim trudnym do odszukania pomniku upamietniajacym te tragedie znajduje sie okolo setki nazwisk. Ogarnela nas chwila zadumy i smutku to musiala byc straszna tragedia.
Nastepny dzien to pol-dniowy rejs po okolicznych plazach a w tym slynna Maya Beach gdzie krecono film z Leonardem DiCaprio The Beach czyli Plaza. Mielismy okazje snurkowac kilka razy jak rozniez poplywac na kajaku w sumie poza kilkoma malymi wpadkami takimi jak zamiast obiecanego obiadu w (cenie wycieczki) dostalismy po kanapce z tunczykiem wycieczka byla nawet niezla lecz niezwykle meczaca. Glownie za sprawa calej grupy turystow z Izraela, ktorzy zachowywali sie bardzo glosno, a na dodatek byla wsrod nich para jakis przyglupow. Ona chodzila w te i nazad po drabinie na gorny pokladzik, a on za nia. Reszte dnia spedzilismy wiec leniuchujac i wieczorem popijajac drinki w knajpce na plazy.
Dzien trzeci spedzilismy na ogladaniu najciekawszych miejsc na wyspie w tym dwoch punktow widokowych na wyskokosci 183 metrow npm, ktore sa miejscem ewakuacyjnym w razie kolejnego tsunami. Mozna tu podziwac wschod i zachod slonca. Wspinaczka na gore w tym klimacie okazala sie szczegolnie wyczerpujaca, ale wynagrodzila nam to piekna panorama wyspy.

Tajlandia - Bangkok drugi raz 9 pazdziernik 2007 wtorek

2007-10-10T08:33:00.000-07:00

I o to znowu znalezlismy sie w Bangkoku, tym razem tylko na 2 dni. Postanowilismy sie wybrac na wodny targ, wycieczka miala kosztowac 250 batow od osoby i zaczynala sie o 7 rano. Po przyjezdzie na miejsce wsadzono nas w lodke tzw. dlugo-ogonowa, nazwa pochodzi od sruby, ktora znajdusie sie na konca dlugiego draga zanurzonego w wodzie. Po 15 minutach jazdy taka lodzia ja mialam serdecznie dosyc, przez caly czas wydawalo mi sie ze lodz sie przechyli i wpadniemy do wody. Na poczatku oczywiscie jakis chlopak zrobil nam szybko zdjecie na ktorym musielismy miec oboje bardzo niewyrazne miny bo wszystko odbywalo sie w takim tempie, ze zaspani nie wiedzielismy co sie dzieje. Poplynelismy do punktu gdzie zaczynal sie targ i powiedziano nam, ze jak chcemy go ogladac z lodzi to musimy doplacic kolejne 150 batow od osoby, czyli kolejne oszukanstwo bo mialo byc w cenie. Zadowolilismy sie spacerem i obserwacja targujacych ludzi. Cala targowla odbywa sie wzdluz kanalow wodnych, towar sprzedawany jest prosto z lodzi przewaznie sa to warzywa i owoce, ale rowniez jedzenie przygotowywane na miejscu. Bardzo to wszystko kolorowo wyglada, lodki sa bardzo male i wazkie w calosci zaladowane towarem, a na koncu siedzi jakas starsza pani w kapeluszu ze skrzyzowanymi nogami i sprzedaje podplywajac do lodzi pelnych turystow. Na koncu imprezy znajomy chlopak wreczyl nam zrobione wczesniej zdjecie na plastikowym talerzyku, jak zobaczylismy nasze przerazone miny, otwarte geby i wybaluszone oczy odechcialo nam sie zakupu.
Mamy pierwsze straty, ja zapomnialam zabrac z autobusu specjalny bidon do odkazania wody, ktory wszedzie wozimy, a w hotelu ktos nam ukradl latarke i dwa komplety nowiuskich skladanych sztucow. Wszystko firmy Kathmandu kupione w Sydney.

Tajlandia - Chiang Mai 5 pazdziernik 2007 piatek

2007-10-10T07:11:00.000-07:00

Dzisiejszy dzien zaczelismy od wyprawy do miejsca nieopodal Chiang Mai gdzie znajduje sie rezerwat sloni. Miejsce to zamieszkuje 60 sloni azjatyckich, teraz wyobrazmy sobie, ze kazdy slon dziennie zjada 250 kg pozywienia w postaci trzciny cukrowej ( z tutejszych plantacji) bananow trawy etc. to ile trzeba jedzenia zeby wykarmic 60 sloni? Rachunek jest prosty 15 ton dziennie! Ale to nie wszyskto nie zapominajmy ze slon tez zwierze i zalatwic sie musi ;) niestety ile tego jest nie wiemy ale zeby sprostac temu problemowi zorientowano sie, ze kupa slonia doskonale nadaje sie jako material na produkcje papieru. Prosze bardzo czego to ludzie nie wymysla.
Jako ciekawostka dodajmy, ze niektore slonie sa bardzo utalentowane i potrafia malowac. Robia to na oczach turystow a do tego dbajac o prawa autorskie kazdy rysunek podpisuja swoim imieniem, cena takiego arcydziela to 600 batow. Jechalismy rowniez na dwokolowych wozach z zaprzegnietymi do nich wolami oraz plynelismy bambusowymi tratwami wzdluz rzeki.
Po pokazie wyruszylismy na godzinna przejazdzka po dzungli na grzbiecie tego kolosa jak dla mnie taka jazda byla troche meczaca. Szczegolnie odcinki gdzie trzeba bylo schodzic w dol Janusz jakos sobie radzil, ale ja slizgalam sie bezprzerwy do przodu. Nie mam pojecia jak tajski chlopak, ktory byl naszym “kierowca” mogl przez caly czas siedziec na szyji slonia trzymajac nogi na jego czole. My mielismy specjalne siedisko umocowane na grzbiecie, zamykane od przodu sztaba.
Jednakze najwazniejsza atrakcja tego dnia byla wizyta w wiosce plemienia “kobiet o dlugich szyjach” o nazwie Karen. Kazda dziewczynka w plemieniu ktora osiaga wiek 5 lat ma zakladana na szyje jedna obrecz. Proces ten postepuje cyklicznie i co roku przybwa obreczy w wyniku czego dorosla kobieta ma po prostu wydluzona szyje od czego pochodzi nazwa plemienia. Nieprawda jest, ze po zdjeciu obreczy kobiety te umieraja z powody uduszenia czy tez polamania kregow szyjnych mamy zdjecie calej grupy bez obreczy sa usmiechniete i w dobrej kondycji. Ludzie ci pochodza z malo znanego nam kraju o nazwie Burma lecz z na wskutek szykan i przesladowan z powodu ich wygladu przeniesli sie w gorzyste rejony polnocnej Tajlandii. Wioska, ktora my odwiedzilismy liczy okolo 30 osob i jest wioska stworzona na potrzeby turystow, jest znacznie blizej Chiang Mai niz pozostale spolecznosci plemienia Karen wiec nie trzeba jechac daleko w gory aby ich zobaczyc. Sa to bardzo skromni i wstydliwi ludzie mieszkajacy w odosobnieniu poniewaz Tajowie rowniez ich nie toleruja i po prostu nie mogliby spokojnie zyc. Dzieci nie chodza do szkoly, na codzien poslugja sie swoim dialektem a zyja z zapomogi od panstwa jak rowniez z tego co sprzedadza turystom odwiedzajacym ich wioske. Zdaja sobie sprawe, ze reszta swiata wlacznie z nami traktuje ich jako ciekawostke, i moze dlatego tak sie wstydza ale na prawde widok jest niesamowity.
Juz nie pamietam dokladnie gdzie i kiedy ale obilo nam sie o uszy, ze Tajowie to niezwykle uczciwy narod, nawet w przewodniku jest o tym wzmianka. Uwiezcie lub nie ale to jest prawda, amerykanin, ktorego spotkalismy w drodze do Chiang Mai opowiadal nam, ze ktoregos wieczoru w Bankgoku po powrocie z klubu nocnego w wybral pieniadze z bankomatu i zapomnial zabrac swoja karte kredytowa. W Ameryce moglby sie juz pozegnac ze swoimi pieniedzmi ale nie w Tajlandi, odzyskal swoja karte w kilka minut po wyciagnieciu pieniedzy. Przyniosl mu ja przechodzien, ktory przypadkowo byl swiadkiem calego zajscia i pobiegl za nim z karta w reku. My odzyskalismy swoja pamiec USB, ktora zostawilismy w kafejce internetowej. do komputera z waznymi dokumentami. Po 24 godzinach wrocilismy to tej samej kafejki zapytac czy przypadkiem ktos nie znalazl naszej zguby i co... naturalnie USB stick czekal na nas w kasie. Jestemy pod wrazeniem tego co sie stalo badzmy szczerzey wielu z nas mogolby sie wiele nauczyc od Tajow.

Tajlandia - Chiang Mai 4 pazdziernik 2006 czwartek

2007-10-10T07:09:00.001-07:00

Chiang Mai to polozone na polnocy drugie co do wielkosci miasto w Tajlandii, z tego rejonu mozna sie latwo dostac do Burmy( w chwili obecnej zamieszki na ulicach) i do Laosu. Mozna tutaj spedzic dobrych kilka dni uczac sie na specjalnie przygotowanych kursach miedzy innymi gotowania, masazu i boksu tajskiego. Mozna rowniez wybrac sie na kilkudniowe wycieczki w gory, aby odwiedzic plemiona, ktore zamieszkuja te tereny. Ludzie ci zyja w niezmienionych warunkach od kilkuset lat choc jak mowia lokalni przewodnicy zycie to nabiera kolorow w postaci telewizorow z antena satelitarna. Jak widac nowe na sile wkracza nawet do dzungli. Poniewaz gorskie wycieczki nas nie za bardzo interesuja wybralismy kolacje przy tradycyjnych tancach tajskich i krotkich etiudach roznych spolecznosci zamieszkujacych tutejsze gorzyste tereny. Calosc przygotowana byla w centrum kultury gdzie siedzac na podlodze zajadalismy miejscowe przysmaki ze specjalnych stoliczkow, na ktorych w malych miseczkach podane zostaly potrawy takie jak: smazona skora wieprzowa w panierce, gotowana kapusta, zielone curry z ryzem, nozki kurczaka smazone w panierce a na deser ciasteczka ryzowe. Druga czesc koncertu odbyla sie na zewnatrz w malym zadaszonym pawilonie gdzie scena bylo klepisko a tancerzami autentyczni mieszkancy okolicznych wiosek wlacznie z malymi dziecmi. Mielismy okazje zobaczyc plemiona Hmong, ktore przywedrowaly do Tajlandii z Mongoli; Mien- przybyly z Chin i zajmuja miejsce arystokracji wsrod plemion, Akha- najbiedniejszy odlam, ktory przywedrowal z Tybetu ponad tysiace lat temu, Lisu i Lahu, ktore na ziemiach Tajlandii pojawily sie dopiero po pierwszej wojnie swiatowej.

Tajlandia - Bagkok 3 pazdziernik sroda

2007-10-03T02:30:00.000-07:00

BANGKOK - ponad 12 mln mieszkancow, korki, jazgot, ogromne zanieczyszczenie powietrza, ulice pelne straganow, cala masa swiatyn i posagow Buddy - taka jest wlasnie stolica Tajlandii. Do Bangkoku przyjechalismy po jednodniowym postoju w Krabi. Podroz zajela nam prawie 14 godzin, tradycyjnie najpierw zostalismy odebrani z hotelu jednym busem potem musielismy sie przesiasc na inny i znowu na duzy autobus. W miare komfortowy z toaleta, kocami, rozkladanymi siedzeniami i filmami video. Wypadek samolotu na wyspie Phuket sprawil, ze zrezygnowalismy calkowicie z tanich lotow lokalnych i teraz wszedzie jezdzimy autobusami. O 6 rano autobus wysadzil nas na jakiej ulicy i cala grupa zaspanych turystow z przewodnikami w reku probowala zlokalizowac gdzie sie znajdujemy. Naszczescie okazalo sie, ze tuz obok jest ulica pelna tanich hoteli. Wynajelismy wiec pokoj (jak sie okazalo rano smierdzaca nore udajaca pokoj) na jedna noc w pierwszym lepszym miejscu. Po kilku godzinach drzemki pojechalismy na umowiona wizyte u dentysty, ktory zajal sie bolacym zebem Janusza. W drodze powrotnej znalezlismy mily hotelik na reszte pobytu i spedzilismy godzine na odnalezieniu naszego poprzedniego lokum. Platanina uliczek podobnych do siebie jak dwie krople wody jak rowniez nie skladna topografia miasta przyspozyla nam wiele klopotu, nawet Kasia nie mogla sie polapac gdzie sie znajdujemy.
Nasz nowy hotel to Lampuh Hause zaskajujaco czysto, milo i relatywnie tanio (350 BT), usytuowany doslownie kilka minut drogi od pierwszego.W dzielnica w ktorej sie znalezlismy znajduje sie slynna ulica Ko San Road zwana rowiez gettem dla backpakersow (turystow o malym budzecie). Spedzilismy tutaj 3 dni odkrywajac za kazdym razem coraz to ciekawsze miejsca. Pierwszym powaznym wyzwaniem bylo odnalezienie kliniki dentystycznej, w ktorej bylem umowiony na leczenie mojego zeba.
Palac krolewski jest jednym z najbardziej odwiedzanych miejsc przez turystow, mysle jednak ze pierwsze miejsce nalezy do olbrzymiego lezacego posagu buddy. Ta figura jest naprawde imponujaca spedzilismy prawie godzine chodzac do okola i robiac zdjecia. Oczywiscie w palacu bylismy rowniez i strasznie nam sie podobal, caly blyszczy sie od nadmiaru zlocen i kolorowych kamykow-lusterek, ktorymi sa udekorowane niekore jego czesci i figurki. Bangkok to rowniez olbrzymich rozmiarow chinskie miasto, ktore naprawde robi olbrzymie wrazenie. Glownie w miescie podobal nam sie klimat ulic zycie na ulicach Bangkoku toczy sie wlasnym rytmem, za kazdym rogiem dzieje sie cos ciekawego. Mozna tu zobaczyc kobiete siedzaca na malym zydelku poddajaca sie zabiegowi depilacji twarzy nitka, kierowce tuk-tuka pilujacego paznokcie, dobijajace targu przekupki jak rowniez mnichow w pomaranczowych szatach przemykajacych pomiedzy tlumem przechodniow. Kolorystyka, dynamizm oraz niesamowity upal i wilgotonosc powietrza w Bangkoku powalily nas na kolana. Nie chcielismy bysmy tu mieszkac na stale, ale napewno jeszcze tu wrocimy.

Tajlandia - Krabi 28 wrzesien poniedzialek

2007-10-03T02:28:00.000-07:00

Byla to jak dotychczas najgorsza podroz. Pierwszy etap z Georgetown do granicy Malezyjsko – Tajaskiej jechalismy minibusem z najniewygodniejszymi siedzenieami na swiecie. Na granicy male problemy, stojac w kolejce do okienka z para Anglikow postanowilismy zmienic kolejke na inna jak sie wydawalo krotsza. Jak sie pozniej okazalo nie dosc, ze kolejka to poruszala sie znacznie wolniej to nasze dokumeny przewozowe (z firmy, z ktora jechalismy) powedrowaly do innego celnika, (przynajmniej tak nam sie pozniej wydawalo). Po krotkich wyjasnieniach wreszcie jako ostatni zostalismy wpuszczeni do Tajlandii.
Drugi etap to podroz juz w Tajlandii rowniez minibusem z kiepska klimatyzacja i harkajacym co jakis czas przez okno kierowca ze nie wspomne dziwny sposob prowadzenia przez niego samochodu, ktory polegal na naciskaniu gazu w odstepach 2 do 4 sekund w czasie jazdy?! Nie wiem byc moze chcial oszczedzic na paliwie ale bylo to niezwykle denerwujace. Kasia nie miala takich problemow, po zazyciu tableki na chorobe lokomocyjna, ktore kupilismy jeszcze w Kuala Lupmur byla doslownie nieprzytomna i nie przezywala tego koszmaru podrozy tak jak ja.
W koncu dotarlismy do miasteczka o nazwie Krabi gdzie na okolicznych plazach krecono film pod tytulem “Plaza” z Leonardem DiCaprio. My spedzilsimy tuaj tym razem tylko jedna noc z powodu mojeg zeba musimy czym predzej dostac sie Bangkoku. Kasia tak jak w Surabai w Indonezi zasnela zaraz po przyjezdzie do hotelu (skutek uboczyny tabletki, ktora zazyla wczesnej) a ja wybralem sie na krotki spacer po okolicy. Akurat przy ulicy, na ktorej mieszkalismy odbywal sie nocny market i tutaj po raz pierwszy w zyciu zobaczylem na wlasne oczy smazone na glebokim oleju biale robaki i koniki polne, ktore sa zjadane jako smakolyk, takie male co nieco do chrupania! Jeszcze kilka lat temu pewnie bym sprobowal jak smakuja te specjaly ale w tej chwili po prostu nie moge... a do tego ten okropny zapach!

Malezja - Penang 24 wrzesien 2007 poniedzialek

2007-10-02T10:26:00.000-07:00

Wczesnym rankiem wyruszylismy w osmiogodzinna podroz do miasta Georgetown na wyspie o nazwie Penang. Autobus w porownaniu do tego, ktorym jechalismy z Kuala Lumpur to po prostu wrak i na dodatek jak sie okazalo klimatyzacja nie dzialala wiec musielismy zatrzymac sie na godzinny postoj zeby naprawic ta usterke. W tym klimacie klimatyzacja jest wprost niezbedna, upal potworny, ze nawet ja nie moglem wytrzymac. Zaskoczeniem dla nas w tym pseudo autobusie byly siedzenia, ktore rozkladaly sie na plasko dzieki czemu nasza podroz okazala sie do zniesienia.
Georgetown okazal sie bardzo goscinnym dla nas miastem, udalo nam sie znalezc przyzwoity tani (25 ringitow) hotel z pokojem bez okna ale za to z darmowym internetem bezprzewodowym. W zasadzie zobaczylismy wszyskto co bylo do obejrzenia w Georgetown wlacznie z hinduska dzielnica, nocnym targiem, pokazem tradycyjnych tancow malezyjskich etc. Najlepsza jednak byla wycieczka do swiatyni Kek Lok Si . Pomieszanie stylu chinskiego, malezyjskiego wraz ze stupa jak w Burmie daje niesamowity efekt. Byc moze zostalibysmy tutaj dluzej lecz bol zeba, ktory dokuczal mi juz po powrocie z Polski w 2004 (moj dentysta sknocil na calej linii) spowodowal, ze albo musielibysmy wrocic do Kuala Lumpur i zostac tam okolo 10 dni (leczenie kanalowe) albo wyruszyc w droge do Bakgkoku w Tajlandii. Wybralismy te druga opcje nie bylo sensu wracac do KL i siedziec tam tak dlugo.

Malezja - Cameron Higlands 23 wrzesien 2007 niedziela

2007-09-23T03:19:00.000-07:00

Kolejne kilka godzin autobusem przywiodlo na do krainy herbaty i truskawek. Cameron Higlands to gorzyste tereny, o ciekawej architekturze podonej do alpejskiej, poloznonej wsrod plantacji herbaty. Tutaj udalo nam sie zobaczyc rdzennych mieszkancow Malezji zwanych Orang Asli. Bylismy przez chwile w ich wiosce i uczylismy sie strzelania bambusowymi lotkami z dlugich tub. Technike strzelania poprzez gwaltowne dmuchniecie w tube tutejsza ludnosc opanowala do perfekcji. Lotki uzywane do polowania na malpy, ptaki i inna zwierzyne zatruwa sie mikstura sporzadzona z drzewa o nazwie Ipon. Zatruta lotka wystrzelona z tuby pozbawia zycia swoja ofiare w ciagu pieciu minut i tu uwaga, nie ma odtruki. Jednym slowem smiercionosna bron! Aby uniknac przeniknieca trucizny na cale cialo ofiary mysliwy wycina nozem zatruta czesc miesa. My na szczescie trenowalismy na lotkach pozbawionych trucizny. Mysle, ze powinnismy tutaj przyjechac jakies 20 lat temu kiedy Orang Asli chodzili tylko w przepaskach na biodrach, a domy zrobione byly z palm, teraz wszyscy ubieraja sie na zachodnia modle, a dachy domow pokryte sa blacha falista.
Po wizycie w wiosce w towarzystwie naszego przewodnika jak rowniez buszmena z maczeta i papierosem w zebach, ktory przemykal pomiedzy drzewami bez zadnego wysilku i z lekkoscia dzikiego zwierza wyruszylismy na dwu godzinna wedrowke do dzungli na poszukiwanie kwiatu, o ktorego istnieniu nie mielismy pojecia jeszcze kilka godzin wczesniej. ..... Jest to najwiekszy kwiat na ziemi-Rafflesia, ktory tylko wygladem przypomina kwiat, w rzeczywistosci jest to cos w rodzaju olbrzymiego splotu miesistych platkow z dziwnie wygladajacymi kolcami po srodku. Okaz, ktory my widzielismy wyrosl na ziemi lecz czasami mozna spotkac je rosnace na drzewie. Ciezko jest opisac to co zobaczylismy, piekny bordowo-czerwony kolor, olbrzymi rozmiar a do tego te kolce w srodku.... niesamowity widok. Co jeszcze kryje w sobie tutejsza dzungla? Udalo nam sie rowniez zobaczyc drzewo Ratanu, z ktorego robi sie meble, jego gietkie i dlugie galezie pokryte sa kolcami, podobno wykorzystywano je kiedys do kary chlosty.
Troche zmeczeni lecz zadowoleni z przyjemnoscia odwiedzilismy plantacje herbaty gdzie po wizycie w fabryce rozkoszowalismy sie filizanka dobrej herbatki. W calej fabryce roznosil sie rewelacyjny zapach herbaty. Zbieracze lisci herbacianych w tym rejonie pochodzacy glownie ze Sri Lanki i Indoezji sa bardzo nisko oplacani, dziennie srednio zbieraja do 400 ton herbaty dodajmy, ze robia to z pomoca maszyny (nikt juz nie zbiera recznie) i mieszkaja w domach obok plantacji.
Rejon Cameron Highlands slynie rowniez z plantacji truskawek, ktore sa na prawde dobre w porownaniu z tymi z Australii. Wiec rzucilismy sie na pyszne koktajle truskawkowe-jak w domu mniam.

Malezja - Perhentian 21 wrzesien 2007 piatek

2007-09-23T03:16:00.000-07:00

Opuscilismy wreszcie Kuala Lumpur i lokalnymi liniami autobusowymi dojechalismy duzym klimatyzowanym autobusem do Kula Besatu gdzie zaraz z autobusu zwineli nas na ostatni prom na mala wysepke Perhentian. Doplynelismy do celu juz prawie po zmroku wiec nie mielismy duzego wyboru i po zasiegnieciu jezyka u innych turystow postanowilismy wysiac na polnocnym brzegu w malym hosteliku D’Lagoon. Warunki troche jak na Fidzi, dostalismy maly pokoj za 30RM i po smakowitej kolacji, ktora mozna bylo zjesc dopiero po 20-tej z powodu Ramadanu, zaczelismy sie zajadac wspanialymi mlecznymi koktajlami kokosowymi. Na drugi dzien przy sniadaniu przygladajac sie nowo przybylym gosciom uslyszelismy polski jezyk, super mamy jakas pare, z ktora bedziemy mogli spedzic mily dzien. Po chwili znowu uslyszalam polski jezyk ku naszemu zdziwieniu okazalo sie, ze cala lodz zaladowana byla Polakami, az 6 osob. Dwie pary z Poznania podrozujace razem i jedna przypadkowo spotkana - wspaniali Danusia z Jackiem z Warszawy. Razem spedzilismy 3 dni na totalnym lenistwie, z malym wyjatkiem kiedy to wybralismy sie na godzinna wyprawe przez wzgorza na Long Beach. Byla to naprawde mordercza wyprawa w sloncu, ale bylo warto bo plaza byla naprawde ciekawa z prawdziwie backpakerska atmosfera. Cala masa mlodziezy z tymi raczej mniejszymi funduszami na wakacje opanowala to miejsce w calosci dla siebie. Slabej kategorii hosteliki wraz z restauracjami rozciagaja sie wzdluz plazy do tego pelno firm oferujacych uslugi nurkowania, snorkowania, wyprawy na zolwie, wodne taksowki, promy na staly lad i autobusy do pozostalej czesci Malezji. Sama wyspa nie zachwycila nas za bardzo, coz widzielismy juz przeciez najpiekniejsza lagune swiata Bora Bora. Janusz nurkowal za jedyne 70RM, ale przejrzystosc wody nie byla za dobra widocznosc tylko na 5 m. Jedyna atrakcja bylo dla niego nurkowanie do wraku statku, coz wody Malezji nie sa zbyt ciekawe w tym rejonie.
Kazdego wieczoru nawiedzala nas burza zwiastujaca poczatek pory deszczowej. Ostatniej nocy mielismy nie lada przygode, porywisty wiatr stracil galaz z drzewa rosnacego nad naszym pokojem i rozwalil dach. Naszczescie nam nic sie nie stalo, ale jedna pare trzeba bylo przeniesc gdzie indziej poniewaz ich pokoj zostal bez dachu, rowniez Danusia z Jackiem musieli zmienic lokum u nich tez pojawila sie szczelina.
Kazdego dnia o roznej porze w malym strumyku obok naszej stolowki pojawialy sie Varany, te olbrzymie jaszczury sa zupelnie nieszkodliwe dla czlowieka jednakze ich rozmiary wzbudzaja respekt.

Malezja - Kuala Lumpur 17 wrzesien 2007 poniedzialek

2007-09-23T03:14:00.000-07:00

Do Kuala Lumpur dotarlismy rannym lotem z Solo (godzine pociagiem od Yogji), a co za tym idzie pozegnalismy Indonezje. Malezja przywitala nas wieksza wilgotnoscia powietrza i pochmurna pogoda . Zmienila sie tez waluta z indonezyjskiej Rupii na malezyjskie Ringity. Do poludnia chodzilismy po chinskiej dzielnicy szukajac pokoju, co okazalo sie dosyc trudne, rozpieszczeni resortami na Bali szukalismy czegos podobnego. Nie udalo sie Kuala Lumpur jest drozsze, ale nie oznacza to wysokiego standardu, 80% tanich pokoi nie posiada okna, a pozostale 20% ma okno z widokiem na korytarz. Trudno o ciepla wode nie wspominajac o wlasnej lazience. W koncu zdecydowalismy sie na mala norke bez okna z klimatyzacja za 50 MR, a nastepnego dnia dokonalismy zamiany na tanszy pokoj z wentylatorem. Udalo nam sie przechytrzyc recepcjonistke i przed oddaniem pilota do klimatyzacji z poprzedniego lokum zalaczylismy sobie klime w naszym nowym pokoju. No i tak siedzimy tutaj juz ktorys dzien z kolei i nawet nie wiemy ktory, nie mamy okna wiec nie wiemy czy to dzien czy noc. Wychodzimy zeby cos zjesc i ewentualnie jedziemy cos ogladac. Mieszkamy na chinskim miescie, ktore ma tutaj swoj swoisty klimat, najciekawszym jego elementem sa budki z owocami gdzie mozna kupic pokrojone owoce w woreczkach lub wypic swiezy sok, z dachow tych budek nie wiedziec czemu wydobywa sie para.
Kuala Lumpur ma doskonale pomyslany transport publiczny, ktory sklada sie z trzech roznych typow kolei, a takze cala siec autobusow w tym bardzo komfortowe dalekobiezne PKS’y. Widac tutaj dosyc spora roznice miedzy Indonezja, ale Singapore jest jednak bardziej cywilizowany, a przede wszystkim posiada wiekszy wybor towarow, no i jest tanszy.
Udalo nam sie zobaczyc slynne wieze Petronias Tower, ktore jeszcze kilka lat temu uchodzily za najwyzsze na swiecie. Trzeba przyznac, ze robia wrazenie. Wybralismy sie rowniez do jaskin Batu, ktore znajduja sie pol godziny drogi za miastem. Batu Caves sa miejscem kultu dla hindusow, zawsze pelne turystow wspinajacych sie po prawie 300 stopniach do gory. W lutym kazdego roku odbywa sie tu festiwal w trakcie, ktorego ludzie przebijaja sobie rozne czesci ciala i ciagna przywiazane do skory ciezkie przedmioty.

Pozdrowienia

2007-09-15T07:23:00.000-07:00

Malezja 13 wrzesien 2007 czwartek

2007-09-15T07:20:00.000-07:00

Indonezja - Yogja 12 wrzesien 2007 sroda

2007-09-15T07:19:00.001-07:00

Do Yogji przyjechalismy wraz z polska para z Gdanska Ania I Michalem, poznana po drodze w busie i razem spedzilismy tam kilka super dni. Miedzy innymi odwiedzilismy wspaniale swiatynie Borobudur, ktora jest najwieksza stupa hinduska na polkuli poludniowej oraz Prambanan, ktora jest najwieksza na Javie swiatynia hinduska oraz najwieksza na swiecie swiatynia wykopaliskiem. Obie wciagniete na liste UNESCO i obie troche zniszczone przez ostatnie trzesienie ziemi w 2005 roku. Borobudur zostala wybudowana okolo 860 naszej ery roku z ponad 1 600mln blokow wulkanicznych niepolaczonych ze soba przez, ani gram zaprawy. Odkryta na nowo w 1815 roku przez anglikow doczekala sie rekonstrukcji dopiero w 1973 kiedy to UNESCO rozebralo ja calkowicie kamien po kamieniu w celu zalania podmoklych terenow cementem. Calosc pochlonela 21mln dolarow i zostala ukonczona 21 lat pozniej.
Yogyakarta czyli wlasnie w skrocie Yogja jest bardzo ciekawym miejscem z duza ilsocia sklepow, ktore sprzedaja Batik, recznie malowana tkanine typowa dla Indonezji, oczywiscie kupilismy. Przed przyjazdem tutaj slyszelismy cala mase zachwytu nad tym miastem od napotkanych turystow. Byli tacy, ktorzy spedzili tutaj nawet dwa tygodnie, my zostalismy 5 dni i mysle, ze moglibysmy przedluzyc ten pobyt o kilka nastepnych. Chociaz poczatek nie wrozyl niczego ciekawego, wjazd do duzego indonezyjskiego miasta pelnego spalin i brudu po zacisznej wiosce kolo wulkanu nie byl interesujacy coz pomylilismy sie, ale na dobre.
Jako konkluzja do naszego pobytu w Indonezji niestety nasuwa mi sie jedna mysl i nie jest to tylko moje odczycie, ze na kazdym kroku w Indonezji wszyscy zaczynajac od kelnerki w restauracji na lotnisku w Kucie, ktora ociagala sie z wydaniem reszty przez taksowkarza w Yogji, ktory niby zmylil droge (dzieki Kasi w pore sie zorientowalismy, ze zle jedzie) i nie wydal nam reszty jak rowniez w przydroznym straganie ale to wszyscy bez wyjatku chca cie oszukac, przekrecic, zamacic i kto wie co jeszcze. Indonezja jest krajem w rozspyce jest gorzej niz kiedys w Polsce, ale generalnie ludzie sa usmiechnieci i ciesza sie z tego co maja, byc moze powinnismy z nich brac przyklad.
Niespodzianka dla nas bylo bogactwo kulturowe Indonezji (Bali) nie spodziewaismy sie, ze zobaczymy tak roznorodna i kolorowa tradycje, ktora kultywowana jest na kazdym kroku. Mamy nadziej, ze kraj ten (wyspa) bedzie rozwijac sie i umacniac ekonomicznie i, ze w koncu sytuacja zmieni sie na lepsze. Nie zapominajmy, ze Indonezja to najwieksze skupisko spolecznosci muzulmanskiej na calej kuli zmiemskiej nie ukrywam, ze fakt ten bardzo mnie niepokoil. Kazdy z nas wie do czego zdolni sa wyznawcy niektorych odlamow tej religii. Na wyspie Java zaobserewowalem, ze na kazdym kroku Kasia w sukience bez ramion lub w krotkich spodenkach i podkoszulku (w tym klimacie ciezko jest nosic inne ubranie) wzbudzala rozne reakcje. Na szczescie nie doswiadczylismy zadnych przykrosci z tego powodu ale ja idac za Kasia dokladnie widzialem spojrzenia zarowno kobiet,a w szczegolnosci facetow.

Indonezja Mt Bromo 7 wrzesien 2007 piatek

2007-09-15T07:17:00.000-07:00

Poznym wieczorem opoznionym lotem z Bali dotarlismy na glowna wyspe Indonezji Jawe do drugiego co do wielkosci miasta w Indonezji Surabaji. Z powodu braku miejsc w hotelu musielismy nocowac w obskurnej norce z lazienka w stylu indo(nezyjskim),fuj, ale za to z telewizorem. Januszowi bardzo sie spodobalo otocznie tego niewielkiego “pensjonatu” i wyruszyl w poszukiwaniu pozywienia po drodze zawierajac znajomosci z miejscowymi ryksiarzami. Nie mialem odwagi zamowic jedzenia (Nashi Goreng smazony ryz ) w przydroznej budce na kolkach, ktorych bylo tutaj chyba z pol tuznia. Moje wahanie nie bylo spowodowane bariera jezykowa zawsze mozna pokazac palcem co sie chce ale wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywaly na to, ze po takiej kolacji wyladowal bym w szpitalu z ostrym zatruciem pokarmowym.... a moze nie kto wie? Okazjue sie, ze w Azji trzeba sie wyluzowac i spojrzec na wszyskto z innej perspektywy. Albo zaczniemy uzywac ich toalet , jesc to co wszyscy i miec z tego radoche albo szkoda naszego czasu i pieniedzy na pobyt w tej czesci swiata.
Kolejnego ranka wyruszylismy pociagiem do Probolinggo, aby dalej przedostac sie na 2000m pod wulkan Mt Bromo. W pociagu jechalismy klasa business, siedzenia polosowalismy bez okna wiec nic nie widzielismy. Podczas podrozy przez caly czas serwowane byly tradycyjne potrawy w tym Nasi Goreng czyli zapiekany ryz oraz cala masa miejscowych napoji i deserow. Dostalismy rowniez poduszki pod tylki od Pana stewarda, za ktore ku naszemu zdziwieniu musielismy zaplacic pod koniec podrozy po 200 rupi (szkoda przeliczac). Gdy dotarlismy na miejsce po, krotkiej rozmowie z francuskim turystom, ktory poradzil nam jak sie dostac do naszego hostelu zaczelo sie targowanie o cene transportu. Udalo nam sie podzielic koszta z para Belgow, ktorzy przyjechali tym samym pociagiem, bardzo fajni ludzie spedzilismy w ich towarzystwie kolejne dwa dni . Jeden z kierowcow malych autobusow krzyczal do nas ze ten, ktory nas bedzie wiozl to mafia i jak sie pozniej okazalo nie mylil sie za wiele poniewaz tutejsi ”biznesmeni” (wlasciciele rozpadajach sie pojazdow) dzialaja w pewnego rodzaju zorganizowanej grupie, ktora wylapuje na dworcu kolejowym turystow takich jak my oferujac swoje uslgi przewozowe tym samym odbierajac zarobek innym. Pod koniec dnia udalo nam sie dotrzec do malej wioski u podnoza wulkanu.
O godzinie 3 w nocy zabrano nas z hotelu terenowymi samochodami pod wulkan gdzie moglismy podziwiac wschod slonca, a takze Mt Bromo jeden z 6 najbardziej aktywnych wulkanow na swiecie wypuszczajacy regularne kleby dymu. Ostatni odcinek trzeba bylo przebyc pieszo i okazalo sie, ze wszystkim dala sie we znaki choroba wysykosciowa. Oczywiscie na poczatku nikt sie nie przyznawal. Ja sobie tylko myslalm, co mam zrobic coraz gorzej mi sie oddycha i jak powiem Januszowi to on zrezygnuje z calej wyprawy dla mnie. Nagle Janusz sie zatrzymal ciezko oddychajac i wtedy Belg rowniez przestal isc i zapytal - czy to tylko ja tak mam, czy wszyscy?. No i wtedy okazalo sie, ze to juz taka wyskokosc, ze o tej porze dnia bez sniadane moze byc ciezko. No ale po krotkim odpoczynku udalo nam sie, dotarlismu do platformy widokowej, z ktorej rozposcieral sie widok wulkanu tonacego w chmurach. Powitalismy na gorze wschod slonca, a pozniej zjechalimy w dol, aby przebyc droge do kraterow. Udalo nam sie nawet podejsc do krawedzi jednego z nich. Jest to piekny widok, zobaczcie sami na zdjeciach.

Indonezja - Ubud 5 wrzesien 2007 sroda

2007-09-15T07:16:00.001-07:00

Ubud jest uroczym miasteczkiem o zupelnie innym klimacie niz Kuta i Legian gdzie spedzilismy pierwsze dni na Bali. Dwie glowne ulice zbiegaja z jednej strony u stop Palacu Sultana a z drugiej koncza sie Parkiem gdzie znajduje sie miejsce kultu ze swietymi malpami. Restauracje sa bardziej luksusowe i co za tym idzie o wiele drozsze niz w Kucie. Miasteczko zyje swoim powolnym rytmem co sprawia, ze po kilku dniach w Kucie tutaj naprawde odpoczywamy i edukujemy sie kulturowo ogladajac oryginalne tance tutejszej ludnosci prezentowane na zywo. Ubud jest centrum kulturalnym Bali, tutaj dziennie jest po kilka przedstawien i kazde jest inne i ciekawsze od poprzedniego.
Nam udalo sie zobaczyc dwa tance Legon Dance wystawiany w Palacu oraz Kecak Fire Dance, ktory obejrzelismy w swiatyni. Obydwa wystawiane przez zawodowe grupy tancerzy ubranych w bogato zdobione tradycyjne kostiumy. Kecak taniec ognia byl bardzo ciekawy z uwagi na to, ze calosc odbywala sie w ciemnej sali jednej ze swiatyn, a zamiast muzyki spiewala grupa zlozona ze 100 mezczyna ubranych w kraciaste spodnice. W jednej z czesci moglismy zobaczyc dwie mlode dziewczyny wprowadzone w trans i tanczace synchronicznie z zamknietymi oczami oraz rowniez wprowadzonego w trans tancerza, ktory zakonczyl calosc tancem na plonacych weglach. Legian natomiast grany jest przy jednotonnej muzyce charakterystycznej dla Bali, przy pelnym blasku reflektorow dzieki, ktorym mozna podziwiac do perfekcji przygotowane kostiumy oraz wspaniala mimike twarzy, a w szczegolnosci oczu i gestykulacje rak tancerek.
Tutejsza ludnosc zyje z turystyki, na kazdym kroku oferuje sie turystom wszelakiego rodzaju uslugi. Najczestszym pytaniem, ktore tutaj uslyszymy jest... transport? Jak zwykle gdy przechadzamy sie poboczem slyszymy to pytanie ze wszysktich mozliwych stron a do tego jak jestesmy poza zasiegiem glosu np. na drugiej stronie jezdni widzimy charakterystyczny ruch obiema rekoma nasladujacy kierowanie samochodem. Taksowkarze z Ubud sa bardziej wyrafinowani niz ci w Kucie, zamiast pytac pokazuja na kartke zalaminowanego paieru z pytaniem: Do you need transport? Ale to nie wszystko gdy nie odpowiadamy lub tylko kiwamy glowa, ze nie- nastepuje zgrabne przewrocenie karteczki na druga strone gdzie widnieje napis: Meaby for tommorow? No i jak takiemu odmowic? Bardzo sprytne podejscie marketingowe.
My jednak zdecydowalismy sie na swoj wyprobowany sposob a mnianowicie podrozowanie skuterem. Wynajecie takiego pojazdu od tutejszych ludzi interesu to fraszka i do tego mozna sie targowac, nam udalo sie zbic cene z 60 do 35 tys. rupi co daje okolo 5 AUD! To sie nazywa interes! Wyzwaniem dla mnie bylo prowadzenie tego pojazdu w ruchu ulicznym przypomnijmy, ze Indonezyjczycy maja w pogardzie jakiekolwiek przepisy ruchu drogowego, ze nie wspomne skorumpowanej Policji, ktora i tak znajdzie sposob aby wyludzic lapowke... hmmm jak za dawnych dobrych czasow w Polsce, ciekawe czy nadal tak jest. Jako ciekawostke dodam, ze praca w Policji jest uwazana za lukratywna posade, po pierwsze jest to praca w resorcie panstwa a wiec emerytura na stare lata zapewniona a po drugie moze malo platna ale dorabianie na boku (lapowki) ma swoje zalety. Aby sie dostac do Policji nalezy miec duuuze plecy i 50 milionow rupi (okolo AUD5000) w zwiazku z czym czesto cale rodziny zapozyczaja sie w baknu aby pomoc synowi.
Uliczni sprzedawcy szczegolnie ci w miejscach odwiedzanych przez turystow sa bardzo nachalni a czasem nawet niegrzeczni. Ja do tej pory nie moge sie przyzwyczaic jak ktos obcy ciagnie mnie za rekaw lub dotyka gdzie badz zeby zwrocic na siebie uwage. No ale to sa uroki Azji jako turysci o bialym kolorze skory jestesmy uwazani za bogaczy. Byc moze tak jest jak porownamy ich zarobki do naszych no ale na to juz nie mamy wplywu. Jedynym wyjsciem jest tolerowanie tego typu zachowania albo pakowac manatki i do domu. Jak na razie staram sie do tego przywyknac, pomaga troche jak udajemy, ze nie mowimy po angielsku i odzywamy sie do nich po polsku, po krotkim czasie daja spokoj.
Caly dzien spedzilismy na skuterze odwiedzajac pola ryzowe, swiatynie z jaskinia slonia i pobuszowalismy po uliczkach. W przydroznych straganach mozna kupic doslownie wszystko od kiczowatej sztuki afrykanskiej poprzez indianskie pioropusze az do bambusowych didgerigoo udajace te orginalne. Zatrzymalismy sie w przydroznej kawiarence w stylu japonskim z przepieknym widokiem na pola ryzowe, ktore tworza postac tarasow. Formuje sie pole na roznych poziomach wzgorza tak, ze calosc robi przepiekne wrazenie olbrzymich schodow czy wlasnie tarasow ryzowych. Siedzac w odzielnym boksie na ogromnych poduchach, popijalismy mrozona herbate z cynamonem przy dzwiekach indonezyjskiej muzyki.

Indonezja - Bali 31 sierpień 2007 piatek

2007-09-15T07:12:00.000-07:00

Rano po sniadaniu wybralismy sie na zwiedzanie okolicy i tutaj tak jak na Fidzi okazalo sie, ze wlascicele malych sklepikow czy tez ulicznych straganow preferuja marketing agresywny czyli nagabywanie i naklanianie niemalze na sile aby wejsc do ich sklepu. Na poczatku bylismy ich najlepszymi przyjaciolmi ale gdy okazalo sie, ze nie chemy nic kupic chcieli nas zabic spojrzeniem bazyliszka. Bylo to dokuczliwe doswiadczenie ale po kilku godzinach po prostu zaczelismy ich ingnorowac. Dobra strona robienia zakupow u tego typu „handlowcow” jest targowanie sie. To niemalze przymusowy element handlu na Bali w przeciwnym razie oskubali by nas z pieniedzy w ciagu jednej nocy. Ja stosuje sposob na portfel czyli przed wejsciem do takiego straganu odkladam sobie odpowiednia ilosc pieniedzy do mojego malutkiego nedznego portfelika i jak juz dochodzi do tranzakcji jednym ruchem pokazuje sprzedawcy, ze na prawde nie mam wiecej pieniedzy i ma do wyboru zabrac to co mu daje lub wychodze. Przewaznie udaje mi sie wytargowac okolo 30% ceny poczatkowej. Naturalnie nie wszedzie mozna sie targowac ale zawsze warto sprobowac.

Wyzywienie na Bali jest zroznicowane cenowo jak i jakosciowo. W przewodniku napisano, ze Indonezyjskie jedzenie jest najgorsze z calej Azji po krotkim czasie wszystko smakuje tak samo i o dziwo to jest niestety prawda. Jak jest tanio (typowe danie to ryz lub makaron zapiekany z kurczakiem, warzywami i duzym krakersem z krewetek sok pomaranczowy lub duze piwo to kwota okolo AUD$6) sa rowniez lepiace stoliki, na ktorych maszeruja mrowki zgrabnie zebrane przez kelnerke na oczach klienta zanim podano nam jedzenie. Jak jest drogo (ryba grillowana z cala masa dodatkow, ryz, sosy, salatka owocowa i napoje AU$20) to nie spodzewacje sie super obslugi bo moze was oblsuzyc kelner, ktory po skonczonej kolacji czysci stolik rowniez na oczach klienta serwetka, ktora wlasnie otarlem usta. Balijczycy staraja sie jak moga aby podniesc poziom uslug w celu odzyskania turystow utraconych po zamachach bombowych w 2002 i 2005 roku. Co tu duzo gadac turystyka jest najwazniejszym jezeli nie jedynym zrodlem dochodu na tej wsypie.

Kuta na Bali to centrum turystyczne z plaza o dlugosci 8 km, ktora jest mekka dla serferow. Naprawde piekna plaze choc z nieciekawym piaskiem koloru ciemnego. Atmosfera typowo wakacyjna i uwaga na plazy mozna pic, palic ile dusza zapragnie co w Australii jest zakazane.

Samo centrum jest zatloczone do granic mozliwosci przynajmniej tak nam sie wydawalo. Jak twierdza lokalni przed zamachami bylo jeszcze tloczniej (jak to mozliwe!). Przerazliwie waskie drogi i jeszcze wezsze chodnki dla pieszych sprawiaja, ze na drogach panuje kompletny ale za to zorganizowany haos. Przejscie na druga strone ulicy to rosyjska ruletka uda sie albo nie. Igrajac z losem przy odrobinie szczescia mozna ujsc z zyciem ale trzeba byc ostroznym az do bolu. Skutery sa bardzo popularnym srodkiem transportu na Bali (wynajecie na dzien to okolo AU$ 6 plus paliwo). No i jak tu sie dziwic Australijczykom, ktorzy sa tutaj najczesciej spotykana nacja, wszystko tanio, slonce od rana do wieczora, dyskoteki, puby zyc nie umierac.

Zakwaterowanie rowniez nie najgorsze w wiekszosci hoteli sa baseny ale jak ktos na prawde chce oszczedzac to mozna znalezc totalna nore doslownie za grosze.

W czasie calodniowej wycieczki do swiatyn hinduskich rozrzuconych po calej wyspie mielsimy okazje zapoznac sie zarowno z zyciem codziennym tutejszej ludnosci jak ich kultura i religia. Jadac na polnoc wyspy po drodze spotkalismy wiesniakow pracujacych na polach ryzowoch, jak rowniez mlodego chlopka, ktory przy drodze prezentowal olbrzymia guane siedzaca na kawalku drewna, wielkiego pytona zamknietago w pudle i dwa poteznych rozmiarow nietoperze. Mozna bylo sie zrobic sobie zdjecie z tymi zwierzetami za odpowiednia oplata my jednak nie skorzystalismy.

Punktem kulminacyjnym tego dnia byla wizyta w Tanah Loh gdzie nad brzegiem moza na malym pagorku znajduje sie hinduska swiatynia. Jest to miesjce gdzie przybywaja cale rzesze turystow by podziwiac zachod slonca na tle tej majestatycznej budowli. Nam co prawda nie udalo sie zobaczyc pelnego zachodu slonca niemniej jednak miejsce to jest warte odwiedzenia.

Pozdrowienia-Janusz

2007-09-10T03:22:00.000-07:00

Bali 30 sierpień 2007 czwartek

2007-09-04T00:13:00.000-07:00

Singapur - Indonezja 29 sierpień 2007 sroda

2007-09-01T06:29:00.001-07:00

Jedyne dwa dni jakie mielismy w Singapurze byly deszczowe, ale i tak nie popsulo nam to pobytu. Jednym z punktow programu byly sklepy z elektronika i nie tylko dla porownania cen. Jest tutaj taki sklep, ktory nazywa sie centrum handlowe Mustafy to taki tutejszy Harrods w tanszym wydaniu. Tak to prawda tutaj wszytko jest tansze, a na dodatek jaki wybor, czulismy sie jak po przyjezdzie ze wsi a w glowach wiruje nam do teraz. Australia to jednak „maly kraj”, zylismy tam jak w hibernacji nie wiedzac o bozym swiecie.

Tego samego dnia okolo godziny 16:00 dotarlismy na lotnisko Changi w Singapurze i tu kolejny szok. Patrole policji i zolnierzy w pelnym ekwipunku z dlugo bronia przechadzaja sie po terminalch lotniska. Widac wladze tego panstwa sprawe bezpieczenstwa biora na powaznie.Toalety to kolejne doswiadczenie, do wyboru muszle klozetowe lub na tzw. narciarza. Czystosci i higieny pilnuje mlody chlopak, ktory przechadza sie tam i z powrotem z mopem zcierajac kazda kropelke, pylek lub inne zanieczyszcenia z posadzki przyczym wykonuje to z usmiechem na twarzy.

Juz po odprawie celnej szczegolowej jak zawsze (nie pozwolono nam zabrac na poklad samolotu butelki z woda) obserwujac naszych halasliwych (chyba ze wzglednu na brzmienie jezyka) wspolpasazerow z Indonezji wiedzielismy, ze czeka nas kompletnie inne doswiadczenie. Po wyjsciu z samolotu okazalo sie, ze jest nas jakby zaduzo, na plycie lotniska stalo kilka samolotow caly tlum ludzi i co chwila podjezdzaly autobusy do ktorych ladowal sie cala masa ruskich turystow. Potem wszyscy rzucili sie na okienko, w ktorym mozna bylo wykupic wize na 30 dni, wreszcie po odprawie przy wyjsciu z lotniska zobaczylismy caly „kociol” indonezyjczykow czekajacych z nazwami hoteli wypisanymi na kartkach- kompletny mlyn.

Spotkanie z egzotyczna Azja po tak dlugim pobycie w Australii jest dla nas nie lada przezyciem a to dopiero poczatek co bedzie dalej, jak potocza sie nasze losy w Azji poludniowo-wschodniej. Jedno jest pewne juz teraz wiemy, ze Azje albo sie kocha albo nienawidzi. Jak na razie nasza sympatia w stosunku do tego kontynentu wzrasta z kazdym dniem i mamy nadzieje, ze tak pozostanie.

Singapur 28 sierpień 2007 wtorek

2007-09-01T06:28:00.002-07:00

Z dwu-godzinnym opoznieniem (awaria systemu komputerowego na lotnisku) i po odebraniu podaktku zaplaconego przy kupnie naszego nowego obiektywu Nikona liniami lotniczymi o nazwie Tiger Air przylecielismy do Singapuru. Na miejscu powitao nas zachmurzone niebo i temperatura jak w piekarniuku do tego wysoka wilgotnosc powietrza spowodowala ze bylo na prawde lepko, goraco i duszno.
Taksowka dostalismy sie do hotelu w ktorym darmowy internet bezprzewodowy jest normalnoscia i po szybkiej kapieli wyruszylismy na miasto. Singapur jest cudowny, zakochalismy sie w tym miescie od pierwszego wejrzenia. Dynamiczne, pulsujace i kolorowe panstwo-miasto jest czyms czego jeszcze nie widzielismy. Kasia blyskawicznie opanowala cala topografie centrum wiec nie mielismy wiekszych problemow z poruszaniem sie. Tutejsze metro jest chyba najwygodniejszym i najlatwiejszym srodkiem transportu aczkolwiek zdarzylo sie nam zabladzic chyba dwa razy. Szczegolnie podobaly nam sie tereny dzielnicy zwanej Male Indie, to miejsce ze wspaniala architektura i cala masa knajpek jest zamieszkane w wiekszosci przez spolecznosc hinduska. Mnie slinka ciekla przechodzac kolo kazdej malej restauracyjki, ale mialam duze obiekcje co do konsumpcji w miejscach bez toalety. Obiad zjedlismy wiec na chinskim miescie ( ta kuchina jak na razie jest nam blizsza) w poblizu centrum handlowego. Juz pierwszego dnia pobytu w Azji zlamalismy zelazna zasade zywienia sie to znaczy wystrzegac sie wody kranowej, krojonych warzyw i owocow, swiezej slaty etc. Wszystkie te rzeczy mialy nas ustrzec przed ztruciem pokarmowym. I zgadnijcie co ja kupilem sobie sok z trzciny cukrowej z cala masa lodu, a tego samego ranka zeby umylismy w kranowce. Chyba musimy sie wyluzowac i przestac myslec o tych wszystkich strasznych zatruciach w przeciwnym razie pobyt w Azji bedzie udreka a nie przyjemnoscia. Ciekawe jak bedzie z komarami?
Naszczescie moj zoladek zniosl wszytkie posilki w Singapurze bardzo dobrze o Janusza nie musialam sie martwic on nie ma takich problemow, farciarz. Wieczorem poszlismy jeszcze na kolacje w dzielnicy Male Indie i tutaj dalismy sie naciagnac hindusowi, ktory prawie wyrwalby sobie wszystkie wlosy z glowy bo niechcielismy usiasc przy stoliku:
-prosze usiasc, prosze usiasc, wolal juz wychodzac z nerwow,
-ale my tylko chcielismy zobaczyc co macie w jadlospisie,
-prosze usiasc, prosze usiasc wolal znowu hindus, mielismy wrazenie, ze zaraz powie, a siadaj ze do jasnej holery i usadzi nas na sile. W koncu dla swietego spokoju dalismy sie namowic i to okazalo sie bledem bo zaplacilismy drozej niz planowalismy..

Australia - Darwin 27 sierpień 2007 poniedzialek

2007-09-01T06:28:00.001-07:00

Pzed przyjazdem do Darwin w drodze z Kakadu czekala nas jeszcze jedna atrakcja, skaczace krokodyle. Rejs, ktorym plynelismy odbywa sie na rzece o tej samej nazwie co miasto Adelaida i trwa godzine. W trakcie tej godziny szukalismy dziko zyjacych krokodyli, w cale dlugo nie trzeba bylo czekac. W momencie kiedy podplywal do nas 5 metrowy samiec, ktory jest o wiele wiekszy niz samica, z gornego pokladu jeden z czlonkow zalogi wywieszal na wedce kawal miesa. Krokodyl podplywal blizej i wtedy wedka wedrowala do gory, a on wyskakiwal z wody, zeby ja zlapac. Nalezy tu dodac, iz ogon krokodyla jest sila napedowa, ktora pozwala mu na wynuzenie trzech czwartych swojego ciala z wody. Super widowisko, ale musze przyznac, ze liczylismy na wiecej krokodyli, a tym czasem bylo ich tylko okolo osmiu. Niemalze kazdy z nich byl powaznie pokiereszowany, bez lap etc. Po skaczacych krokodylach pojechalismy prosto do Darwin, miasto wyglada jak jedna wielka budowa, na kazdym kroku cos buduja. Darwin w porze deszczowej jest nawiedzane przez huragany, ktore sieja ogromne spustoszenie. Zrobilismy tutaj ostatnie zaopatrzenie, sprawdzilismy maila i zadzwonilismy do rodzicow, a krotko po polnocy autobus zabral nas na lotnisko. I tak po prawie 7 latach opuscilismy nasz drugi dom Australie.

Australia - Kakadu Park 26 sierpień 2007 niedziela

2007-09-01T06:26:00.002-07:00

Obudzilismy sie wczesnie rano bo juz o 5-tej, szybko male sniadanko i czym predzej na rejs. Tutaj musze dodac, ze to co zobaczylismy po krotkim przejezdzie autobusem (w cenie biletu) na miejsce zaparlo nam dech w piersiach. Przystan z kilkoma lodziami a w oddali obrzymie rozlewisko wodne z szuwarami, wszelakim rodzajem roslinnosci, a wszystko to pokryte poranna mgla. Sceneria jak z filmu przyrodniczego National Geographic. Nad naszymi glowami przelatujacy klucz dzikich kaczek i kormoranow, a w oddali odglosy przeroznych zwierzat, ptakow a to wszystko jeszcze przed wschodem slonca, co nas jeszcze czeka?
Bez chwili zastanowienia musze powiedziec, ze punktem programu, na ktory wszyscy czekali byly krokodyle. Jak sie dowiedzielismy pozniej od naszego przewodnika (wlasciwy czlowiek na wlasciwym miejscu!) o niesamowitej wiedzy, entuzjasty przyrody jak rowniez pol krwi Aborygena wychowango na tych wlasnie terenach krokdyle pojawia sie za godzine i bedzie ich cala masa. Krokodyl jest kanibalem zjada wszystko co sie rusza, jego serce ma 4 komory i potrafi zwolnic rytm bica do jednego uderzenia na minute w wyniku czego osobnik taki moze pozostac pod woda do 40 minut a zeby krokodyla odrastaja do poznej starosci. Sposob w jaki nasz przewodnik opowiadal o zwyczajach tutejszej zwierzyny wprowadzil nas w nastroj jak w filmie. Jego umiejetnosc rozpoznawania gatunkow ptacwa i znajomosc terenu sa godne podziwu. Dwie godziny przeznaczone na rejs uplynely nam jak dwie minuty, nie moglismy sie napatrzec na ten cud natury jakim jest rzeka Yellow River, ktorej nazwa nie wiadomo skad sie wziela.Oczywiscie Kakadu to rowniez przepiekne malowidla skalne, wiekszoc z nich zachowala sie w niezmienionej formie przez ostatnie 5 tysiecy lat. Widzielismy cala mase tych wspanialcyh rysunkow, malowanych pod okapami jaskin przez aborygenow, ktorzy zamieszkaja te tereny juz od 50 tysiecy lat.

Australia - Kakadu Park 25 sierpień 2007 sobota

2007-09-01T06:26:00.001-07:00

Po rejsie w kanionie opuszczamy miasteczko Katherine, ktore juz okolo poludnia (sobota!) zaczelo sie wyludniac, gdzie niegdzie mozna bylo spotkac ludzi robiacych ostatnie zakupy (olbrzymie kartony piwa) na weekend.

Po jakims czasie wspolnymi silami (tutaj musze dodac, ze Kasia dzielnie pomagala mi w prowadzeniu naszego kampervana przez polowe trasy) dotarlismy do Kakadu Park. Z wielkimi nadziejemi na wielka przygode wkroczylismy na ziemie Aborygenow. Park ten zostal przekazany w rece prawowitych wlasciceli w 1972 kiedy to rzad australijski zmienil swoja polityke „White Australia Policy” w stosunku do rdzennej ludnosci Australii jak rowniez do emigrantow. Teren parku jest pod nadzorem wladz stanowych a wlascicelem jest lokalna ludosc aborygenska.

Wczesnym wieczorem dotarlismy do miejsca naszego noclegu na kolejnym polu kampingowym jak rowniez wykupilismy bilety (AU$ 55 od osoby) na poranny (6:45 rano) rejs po wodach rzeki „Yellow River”.

Australia - Katherine 24 sierpień 2007 piatek

2007-09-01T06:22:00.000-07:00

Samo miasteczko Katherine jest takie samo jak wiekszosc miast w Polnocnym Terytorim czyli jest male no moze sredniej wielkosci, nie ma zbyt wielu atrakcji turystycznych ale za to ma olbrzymie sklepy z alkoholem tzw. „bottle shop” do, ktorych mozna wjechac samochodem. Spolecznosc aborygenska jest widoczna na kazdym kroku niestety sa oni przewaznie pijani, siedza calymi dniami na trawnikach po srodku ulicy sluchajac muzyki, ktora leci z glosnikow ulicznych takich samych jak te na 1-go Maja 30 lat temu i czekaja na „manne z nieba” czyli zasilek od wladz stanowych .

W informacji turystycznej wykupilismy bilety na rejs lodzia na sobote rano (AU$ 50 od osoby) w wawozie o nazwie Katherine Gorge znajdujacym sie w kolejnym parku narodowym o nazwie Nimbuluk. Glowna atrakcja tegoz parku jest 13 kanionow, z ktorych my zobaczylismy dwa. Wycieczka srednio ciekwawa, widoki takie sobie.

Kapiel w cieplych wodach zrodla, ktore znajduje sie nie daleko miasta byla rowniez dla nas pewna forma atrakcji . Noc spedzilismy na polu kampingowym.

Australia - Bungle Bungle - Victoria River 23 sierpień 2007 czwartek

2007-08-28T06:39:00.000-07:00

Obudzilismy sie wczesnym rankiem jak zwykle w wakacyjnych humorach no bo jak tu sie martwic gdy w radiu zapowiadaja sloneczna pogode i temperature 31 stopni. W kwestii Bungles Bungles .... postanowilismy zostawic sobie ta atrakcje na pozniejszy termin zadowaloajc sie Mini Bungles, ktore znajduja sie kilka kilometrow od miasta. Zaskakujaco urocze miejsce z brunatno czerwona skala dookola. Szlak o dlugosci niecalego kilometra prowadzi poprzez wawoz po czym dosyc stromym wzniesieniem wspinamy sie do punktu widokowego gdzie rozposciera sie malowniczy widok na okolice.

Po tej krotkiej przechadzce wyruszylismy w droge do Katherine w Polnocnym Terytorium. Jakies kilkanascie kilometrow od miasta Kununura zboczylismy z trasy aby odwiedzic jezioro Agryl. Ten sztucznie zbudowany przez czlowieka zbiornik wodny spelnia role jakby to powiedziec.... wentyla bezpieczenstwa, ktory zabezpiecza okoliczne tereny przed powodziami, ktore wystepuja tutaj w porze deszczowej i niosa za soba ogromne spustoszenie. Do zapelnienia tego olbrzymiego jeziora wystarczyl jeden sezon deszczowy! Na miescju ladne widoczki, mozna poplywac lodka lub tez po prostu zostac na noc na tutejszym polu kampingowym.

Po przejechaniu kilkunastu kilometrow od wyjazdu z jeziora Agryl przemknelismy przez granice stanu Zachodnia Australia z Polnocnym Terytorim. No ale nie moglismy przegapic takiej szansy aby zrobic kilka zdjec z „ przejscia granicznego”. Szybki nawrot i juz bylismy z powrotem w Zachodniej Australii. Polityka stanowa w Australii daje kazdemu stanowi i terytorium swobode dzialania i prowadzenia wlasnych interesow. W Zachodniej Australii wprowadzona jest kwarantanna na niektore rodzaje owocow co oznacza, ze nie wolno ich wwozic do tego stanu pod kara grzywny. Nastepuje tutaj rutynowa kontrola bagaznika samochodowego i rzeczy osobistych tak jak na normalnej granicy. Na szczescie nie wymagaja okazania zadnych poszportow. Przy wjezdzie do Polnocnego Terytorium nie ma zadnych ograniczen.

Dzisiejsza noc spedzamy na bardzo milym polu kampingowym przy glownej drodze jak dowiedzielismy my sie z przewodnika najtanszym w calej Australii co okazalo sie prawda.

Australia - Fitzoy Crossing - Kununura 22 sierpień 2007 sroda

2007-08-28T06:38:00.000-07:00

Droga z Fitzory Crossing do Kununura przebiega obrzezami Parku Narodowego Purnululu z jego magiczynymi skalami o dzwiecznej nazwie Bungle Bugnle. Miejsce to jest na liscie chronionych zabytkow i miejsc na swiecie utworzona przez organizacje UNESCO. Jak to bywa w Australii aby sie tam dostac trzeba miec pojazd z napedem na cztery kola ale taki na prawde wytrzymaly, wykupic droga wycieczke lub jeszcze drozszy przelot samolotem $250 od osoby. Jeszcze sie zastanawiamy nad lotem ale bedzie ciezko.

Po raz drugi zdazylo nam sie byc zaczepionym przez Aborygena sprzedajacego swoje wyroby (pierwszy raz byl w Boorme). Nie bylo by w tym nic szczegolnego gdyby nie fakt, ze za kazdym razem mielismy wrazenie, ze sa podpici i chca nas nabic w butelke sprzedajac pospolity kicz jako rekodzielo. Nauczeni doswiadczenie z Fiji gdzie nieomal dalismy sie nabrac na tem sam trik tym razem bylismy madrzejsi. Az strach pomyslec co to bedzie w krajach azjatyckich.

Australia - Fitzroy Crossing - Park Narodowy Geikie 21 sierpień 2007 wtorek

2007-08-28T06:37:00.000-07:00

Opuszczamy Fitzory Crossing po drodze odwiedzajac Geikie Gorge w Parku Narodowym o tej samej nazwie. No coz jak to zwykle bywa troche przereklamowane miejsce aczkolwiek warte odwiedzenia. Aby moc podziwac wspaniale formacje skalne wzdluz rzeki moza bylo wybrac 1.5 godzinna wyprawe lodzia $25 od osoby lub przemiezyc jeden z 3 szlakow o roznej dlugosci i skali trudnosci. My wybralismy ten najdluzszy i najciekawszy. Jakiez bylo nasze zdziwienie gdy po ponad pol godzinnym marszu czesciowo w glebokim piasku szlak nagle sie urwal i zobaczylismy plot z informacja, ze to juz koniec. Cos nie tak pomyslelismy ale niestety to byl koniec szlaku. Reasumujac po drodze mozna zobaczyc ciekawe formacje skalne, ktore przed 350 milonami lat w okresie Devonu byly rafa koralowa ukryta pod powierzchnia oceanu. Jednakze nie spodziewajmy sie niczego wyjatkowego.

Po wyjezdzie z miasta na jednym z licznych parkingow spotkalismy rowerzyste ze Szwajcarii o imieniu Beno tutaj jest jego strona http://www.levelorouge.ch/ niesamowity czlowiek podrozuje na rowerze juz od 14 mesiecy poczawszy od kraju zamieszkania przez Wlochy, Rumunie, Chorwacje, Iran, Pakistan ect. az do Australii. Na noc zatrzymuje sie w totalnej dziczy wydawalo mi sie, ze im dalej od ludzi tym lepiej, czym sie zywi nie wiemy ale nie moglem oprzec sie wrazeniu, ze byl skrajnie wyczerpany lecz w dobrym humorze. Badzmy szczerzy ilu z nas zdobyloby sie na taki styl podrozowania? Bedziemy sledzic wojaze Beno na jego stronie internetowej.

Australia - Broome 20 sierpień 2007 poniedzialek

2007-08-28T06:36:00.000-07:00

Jestesmy w Broome w ciagu dwoch dni przejechalismy 1400km co jest dla nas nie lada wyczynem. Wczoraj zapisalismy sie na safari na wielbladach, ktore sa tutaj najpopularniejsza atrakcja. Karawana sklada sie z 16 wielbladow, a przy zachodzie slonca dolacza do niej jeszcze jedna i razem po plazy maszeruja 32 wielblady. Super przezycie, zrobilismy cala mase zdjec. Plaza nazywa sie Cable Beach od kabla telegraficznego, ktory w tym wlasnie miejscu wychodzil z wody. Plaza jest bardzo szeroka i jezdzi po niej cala masa samochodow, a wieczorem polowa populacji Broom zbiera sie by obejrzec zachod slonca, my widzielismy nawet mloda pare, ktora brala slub w samej wodzie. Broome wraz z jego turkusowymi wodami laguny i bialymi, piaszczystymi plazami jest wspanialym miejscem na dluzsze wakacje. Dzis rano wyruszylismy w kierunku Darwin mijajac lukiem Park Narodowy Kimberley. Polnocno-zachodnia czesc Australii to tereny ciagle jeszcze wolne od turystyki obfitujace we wspaniale dzikie krajobrazy, piaszczyste biale plaze i odizolowane jeziora. Droga ta moze byc przebyta autostrada w ciagu 12 godzin, ale zeby poznac prawdziwy urok tych terenow mozliwe jest rowniez przebycie jej na trasie dostepnej tylko dla samochodow ktore maja naped na 4 kola i sa bardzo dobrze wyposazone na taka podroz. Najwieksza atrakcja jest tutaj Gibb Road, 670 km nieasfaltowanej drogi, ktora wiedzie przez prawdziwa scenerie Australii. Mija sie po drodze szereg wspanialych wawozow oraz jezior , w ktorych stalymi bywalcami sa krokodyle. Jest to dosyc trudny odcinek Parku Kimberley nalezy wiec przygotowac sie na czeste zmiany kol i mozliwe, ze rowniez drobne naprawy, zadna firma ubezpieczeniowa nie daje ubezpieczenia na te trase. Dlatego my wybralismy autostrade. Wieczorem dotarlismy do miasteczka o nazwie Fitzory Crossing. Tym razem miejsce na kampingu dostalismy bez zadnych problemow. Jak zwykle warunki spartanskie gospodarz kampingu to mily pan taka zlota raczka ale jak sie pozniej okazalo nie tak do konca poniewaz nie dzialajcy grill i kuchenka elektryczna zmusila nas do przygotowania kolacji w naszym kampervanie. Tutaj spotkalismy pare Izraelczyka i Australijke podrozujacych od 8 miesiecy na motocyklu. Ich pojazd zepsul sie i spedzali tutaj juz druga noc byc moze sa tam do teraz :) Samo miasteczko to urzad miasta, biblioteka i koszmarnie drogi internet aaa nie zapomnijmy o stacji benzynowej. Spolecznosc aborygenska zyjaca z dnia na dzien poza malymi wyjatkami zdaje sie miec w pogardzie wszystko co sie wokol nich dzieje. Patrzac na ich tryb zycia i jak od samego rana formuja sie w grupy siedzace gdzie popadnie mam wrazenie, ze nie maja poczucia czasu. Generalnie sa nie grozni aczkolwiek czasami zachowuja sie dosyc glosno. Ciekawostka jest supermarket prowadzony przez lokalnych aborygenow co dowodzi, ze nie wszyscy ulegaja pokusie leniwego zycia. Tak na marginesie, koszmarnie wysokie ceny, dwa razy drozej niz w drogiej dzielnicy w Sydney. Dla przykladu tabliczka czekolady z orzechami, 5 litrow wody, 3 gruszki kosztowaly nas uwaga $17!

Australia - Sandfire Roudhouse 19 sierpień 2007 niedziela

2007-08-28T06:35:00.000-07:00

Wczoraj po dlugiej podrozy przez nie konczace sie polacie czerwonordzawej ziemi dotarlismy do kolejnego przystanku na naszej trasie, ktory na mapie wygladal jak male miasteczko. Nie nalezy jednak ulegac zludeniom kropeczki na mapie zachodniej Australii nie oznaczaja miast. Zazwyczaj sa to malenkie stacje benzynowe z jeszcze mniejszym barem, malutka toaleta i nie za duzym polem namiotowym. Nauczeni doswiadczeniem nie spodziewalismy sie luksusow. Tym razem stacja o nazwie Sandfire byla wyjatkowa. Jak dowiedzielismy sie z tablicy informacyjnej cztery miesiace wczesniej wybuchl tutaj pozar spodowowany spieciem elektrycznym. To co zobaczylismy po przyjezdzie bylo niestety pozostaloscia po dawnej Sandfire. Nie mniej jednak na miejscu mozna bylo sie zaprzyjaznic z calym stadem przepieknych pawi w tym z pawiem albinosem, wielbladem, bykiem oraz szeregiem pieskow kundelkow towarzyszacych przyjezdnym turystom. Od samego poczatku zapalalismy sympatia do tego miejsca, na dodatek poznalismy trojke Japonskich turystow podrozujacych z Darwin do Perth. Kupa smiechu i radosci, Japonczycy maja specyficzne podejscie do zycia i biora wszystko na serio co prowadzi do smiesznych sytuacji. Wspolna kolacja, wymiana doswiadczen z podrozy i po prostu konwersacja wprowdzila nas w wakacyjny nastroj. Szybki prysznic w spartanskich warunkach (nie zapominajcie, ze tutaj wszystko sie spalilo) i do lozka przed nami kolejny, sloneczny, dluuuuugi pelen wrazen dzien.

Australia - Karrtha 18 sierpień 2007 piatek

2007-08-28T06:34:00.000-07:00

Miasteczko o nazwie Karrtha przyprawilo nas w nie maly .... nie to nie byl zachwyt nazwijmy to konsternacje. Mieszkancami sa pracownicy zakladu wydobywajacego gaz ziemny, ktorzy jak nam sie wydawalo zamieszkuja tutejsze pola kampingowe. Jak zwykle nie udalo nam sie znalezc nic wolnego na nocleg a przy okzaji dowiedzielismy sie, ze na krocej niz na 3 miesiace nikt nas nie przyjmie! Co za dziwnaczne miejsce, moza by to miasteczko okreslic jako taki hotel robotniczy. A oto konwersacja zaslyszana na kampingu w meskiej toalecie w piatek wieczorem. Przy scianie placzu stoi dwoch nagrzanych facetow i jeden pyta drugiego. Hej czesc stary co jutro robisz ....aaa ja do roboty ide. Na to ten pierwszy ooo to bedziesz mial placone podwojnie... ja to pier....le wole sie napic a w niedziele se odpoczne.

Kamping to takie male miasteczko robotnikow nie zadko emigrantow, ktorzy przescigaja sie w pomyslach zagospodarowania swojego skrawka ziemi.

Dzisiejsza noc spedzilismy na parkinu przed polem kampingowym przy ktorym byl sklep monopolowy wiec ruch jak na deptaku! Placac $6 moglismy korzystac z prysznicow i toalety.

Australia - - Kalbarri i Rafa Ningaloo 16 sierpień 2007 czwartek

2007-08-19T18:42:00.001-07:00

Wczorajsze przedpoludnie spedzilismy w Parku Narodowym Kalbarri gdzie udalo nam sie zobaczyc wspanialy wawoz i naturalne okno skalne. Wieczorem nocleg na przydroznej stacji benzynowej. Kolejny dzien w podrozy przywiodl nas, az nad zachodnia rafe koralowa do Parku Narodowego Ningaloo. Rafa nad zachodnia czescia kontynentu jest nieczesto spotykana, zawzwyczaj tworzy sie ona po jego wschodniej czesci tak jest to w przypadku Wielkiej Rafy Koralowej. Mielismy straszna ochote posnorkowac razem z rekinem wielorybim, ale sezon na te ogromna dochodzaca do 20 metrow najwieksza na swiecie rybe skonczyl sie w zeszlym miesiacu. Minelismy po drodze Zwrotnik Koziorozca i zmienil nam sie klimat na tropikany, teraz z kazdym dniem robi sie juz coraz cieplej. Po drodze mijamy cala mase kopcow termitow. Okolo poludnia dotarlismy do Coral Bay malutkiej nadmorskiej miejscowosci. Potworne dziury na odcinku krotkiej jezdni wzdluz miasteczka przypomnialy nam polskie klimaty (czy na pewno chcemy wrcac do domu?). Na parkingu niespodzianka, spotkalismy Wlochow, po krotkiej rozmowie dowiedzielismy sie, ze oni beda Friday here, Tuesday here and Thursday here - zupelnie jak na tym filmie Ojciec Chrzestny, widac wszyscy Wlosi maja cos z mafioso :)

Szybko sprawdzilismy nasze emaile w hostelu YHA. Tak na marginesie korzystanie z internetu w kafejkach kosztuje fortune! Zwykle jest to $3 za 15 min. $5 za pol godziny etc. strasznie drogo!

Ku naszemu zaskoczeniu nie znalezlismy wolnego miejsca na nocleg na zadnym z dwoch pol namiotowych. W wyniku czego za te same pieniadze wladowalismy na tzw. ”overflow camping spot” czyli poza polem namiotowym na skrawku zieleni z mozliwoscia korzystania z kibelkow i prysznica w cenie normalnego kampingu. Tutaj uwaga nie nalezy spieszyc sie z placeniem okazalo sie ze po zachodzie slonca mozna bylo zatrzymac sie tutaj bez oplat na tzw. sepa!

Australia - Pinnacles 14 sierpień 2007 wtorek

2007-08-19T18:36:00.001-07:00

Wczoraj wczesnym rankiem jako jedni z pierwszych wyruszylismy pieszo na spotkanie Pinnacles. Poltora godzinny marsz wiedzie przez 3 i pol kilomterowy szlak wokol pustyni o tej samej nazwie. Pinnacles to pozostalosci po olbrzymiej piaskowej skale, ktora na skutek erozji gleby, wiatru, deszczu oraz korzeni roslin rosnacych w jej szczelinach, kilka milinow lat temu zaczela sie kruszyc. W chwili obecnej zostaly sie tylko kilkumetrowe kolumny, niektore z nic dochodza do 3 metrow wysokosci.
Wieczorem dojechalismy na noclego do zamknietego juz campingu i udalo nam sie przenocowac za darmo.

Australia - Perth 12 sierpień 2007 niedziela

2007-08-19T18:35:00.000-07:00

W piatek odzyskalismy utracona walizke, potlukl sie tylko dzem, spedzilismy kolejny wieczor u Macka i Basi, mam nadzieje, ze kiedys uda nam sie za to odwdzieczyc. W sobote przylecielismy do Perth i zaczelo sie pechowo, najpierw czekalismy prawie 3 godziny, zeby odebrac samochod. Przed nami dwie rodziny wlochow odbieraly 2 olbrzymie campervany i trwalo to cala wiecznosc. Wreszcie udalo nam sie dostac nasze auto i cale szczescie lepsze niz te, ktore zamowilismy. Pojechalismy zrobic zakupy i znowu pech, siadl nam akmulator w samochodzie(jako doswiadczeni kierowcy zostawilismy wlaczone swiatla) i musielismy czekac na pomoc drogowa.Wmiedzyczasie spotkalismy znajomych wlochow z wypozyczalni, ktorzy probowali nam pomoc. Bylo juz zapozno na zwiedzanie miasta wiec pojechalismy szukac miejsca na nocleg, nie wiem jakim cudem bedac pierwszy raz w zyciu w Perth udalo mi odszukac pole campingowe za pomoca malutkiej reklamowej mapki, chyba sie zatrudnie dla GPS’a. Dzis pojechalismy rano do dzielnicy Perth Freamantle-jest to przepiekna stara czesc miasta z zabudowa przypominajaca miasta europejskie i od razu nam sie bardzo spodobalo. Po poludniu wyruszylismy w droga do Parku Narodowego Nambung, pomylilismy autostrady, ktorych jest tam cala masa i naszczescie mily Pan na stacji benzynowej podpowiedzial nam jak sie wydostac na wlasciwa droge. Wieczorem udalo nam sie dojechac do parku, ale bylo juz za pozno, zeby ogladac wspaniale formacje skalne Pinnacles, wiec poszukalismy campingu na nocleg.

Australia - Coober Pedy 9 sierpień 2007 czwartek

2007-08-19T18:23:00.000-07:00

Wczoraj po krotkim pobycie u Macka i Basi w Adelaidzie polecielismy regionalnymi liniami Rex do Coober Pedy. Na lotnisku, ktore wygladalo raczej jak przystanek autobusowy czekal na nas Pan, ktory zawiozl nas do hotelu i tu ciekawostka - hotelu pod ziemia. Coober Pedy to miasto poszukiwaczy opali, temperatura latem siega 60 stopni, a dodatkowo duszacy czerwony pyl uniemozliwia mieszkanie w normalnych domach. Dlatego tez poszukiwacze mieszkali we wlasnorecznie wykopanych dziurach, z ktorych wczesniej wydobyli wszystkie cenne kamienie. Obecnie zakazano dalszych wykopow w obrebie wlasnego mieszkania, ale w dalszym ciagu mozna je rementowac, a wiec wszyscy remontuja swoje mieszkania do tego stopnia, ze niektore z nich maja po 12 sypialni. Oczywiscie wszystko to po to, zeby wykopac kilka cennych kamieni, ktore przy odrobinie szczescia moga przyniesc fortune. W miejscowym supermarkecie udalo nam sie zobaczyc ogloszenie o sprzedazy takiej dziury o wielkosci 3 sypialnie za jedyne AU$235 000. Po przyjezdzie do hotelu od razu wsadzono nas do autobusu na 3 i pol godzinna wycieczke po miescie i okolicach. Bylismy na terenie gdzie krecono filmy takie jak Mad Max, Salut of Jagers, Priscila the queens of desert i cala mase innch. Udalo nam sie zobaczyc wrak statku kosmicznego, jako pozostalosc po filmie Pitch Black. Caly dzisiejszy dzien spedzilismy na spacerze po miescie, ktore robi niesamowite wrazenie, a wieczorem wybralismy sie 8 km za miasto na obserwacje australijskiego nieba noca. Widok niesamowity, cala mleczna droga byla widoczna jak na dloni tuz nad naszymi glowami, zamiast ”duzego wozu” widzielismy „krzyz poludnia”.

Australia - Adelaida 7 sierpień 2007 wtorek

2007-08-19T18:20:00.000-07:00

Przylecielismy do Adelaidy odwiedzic moich przyjaciol Macka i Basie. Z Mackiem znamy sie od dziecka chodzilismy do tej samej podstawowki i razem do klasy w liceum, przezylismy wiele ciekawych chwil. Janusz od razu znalazl wspolny jezyk z ich mala Helenka, ktora zauroczyla nas od pierwszej chwili.Udalo nam sie zwiedzic odrobine Adelaidy, a wieczorem czekala nas przepyszna kolacja przygotowana przez Macka.
Przy okazji musze dodac, ze poraz pierwszy w naszej karierze podrozniczej linie lotnicze zgubily nasza walizke, mamy nadzieje, ze sie odnajdzie do piatku kiedy to znowu przylecimy do Adelaidy na jeden wieczor.

Australia - Sydney 6 sierpień 2007 poniedziałek

2007-08-08T22:40:00.000-07:00

Przez cale poprzednie dwa tygodnie bylismy zajeci, pakowaniem, pozbywaniem sie wszytkich mebli, zalatwianiem spraw bankowych, emerytalnych i cala masa drobnostek, ktore trzeba doprowadzic do konca jezeli opuszcza sie kraj na zawsze.
Udalo nam sie sprzedac pralke i lodowke, pozostala czesc mebli oddalismy do organizacji harytatywnych, do Polski wyslalismy najpotrzebniejsze 152 kg.

W zeszly weekend udalo nam sie jeszcze zobaczyc stolice Australii Canbere, a Janusz mial okazje pojezdzic na nartach w gorach snieznych w miejscowosci Perisher Blue gdzie o dziwo lezy cala masa sniegu, a temperatura spadla do - 3C.

Ostatnia sobote spedzilismy na spacerze po naszej dzielnicy Chatswood, a w niedzele pojechalismy do centrum na wycieczke po Operze (jakos nigdy nie bylo okazji) i na spacer po jednym z najpiekniejszych miast swiata Sydney.
Dzis oddalismy nasze mieszkanie, w ktorym przemieszkalismy prawie 6 lat i spedzilismy ostatnia noc u naszych przyjaciol Magdy i Przemka, ktorym dziekujemy bardzo za goscine, a takze za te wszystkie wieczory, ktore spedzilismy razem imprezujac w prawdziwie polskim stylu.

Pozegnanie

2007-08-08T22:36:00.000-07:00

Po prawie 7 latach opuszczamy Sydney na zawsze i wracamy do Europy. Australie bedziemy juz odtad traktowac jako nasz drugi dom, skonczylismy tutaj colege, udalo nam sie zrobic studia, Janusz pracowal dla jednej z najwiekszych firm telekomunikacyjnych w Australii - Optus,a ja pracowalam w najwiekszym kasynie na polkuli poludniowej Star City, zostawilismy tutaj cala mase nowych znajomych no i najwazniejsze 6 czerwca zostalismy obywatelami australijskimi.
Czy jeszcze tu kiedys wrocimy niewykluczone, ale jak narazie postanowilismy zrobic sobie dlugie wakacje. Przez prawie miesiac bedziemy zwiedzac czesc poludniowej, zachodniej i polnocnej Australii, a potem jedziemy do Azji. Jak dlugo bedziemy w podrozy zalezy od tego jak dlugo bedziemy mieli ochote podrozowac.